donderdag 15 december 2011

Bairawa School Visit

Beginning of December I travelled to the district of Rupandehi to visit some fellow volunteers and visit the schools where they are working. The results have been many new insights, ideas and images of education in Nepal. Schools where boys and girls sit seperate, where out of school children are playing only within meters outside of the schools and seeing girls work in the country side, doing the hardest jobs themselves... But besides that I saw my fellow VSO colleagues conducting great work, with visiting schools 6 days a week, training teachers and trying to overcome barriers in education on a daily base!! Keep up the good work! and a special thank you to Akke with whom I shared many a laugh, good discussion and dutch 'pepernoten'. Hereby I share some of the pictures of an amazing week in the district.

woensdag 2 november 2011

Back, Bandipur and Bicycle trip.

It’s been quite a while but here I am back in Nepal now already for a week or three. Coming back into Nepal was strange at first, I had to realize again that I was back and Nepal is my home, not Holland. But soon enough I found myself in a living room concert meeting all my friends thinking: “It’s good to be back!”.

After that I found myself a new challenge: Zumba dancing! At six in the evening it starts to get dark now, so no more running after work. And I am ashamed to say that after eight months in Nepal I still do not have a morning rhythm. Were Nepali’s get up at five (!!) in the morning and start doing chores, shopping, cleaning etc. I am still lying in bed till like eight o clock. Lazy me. But I just cannot get up and do active things that early. I’m an evening person while Nepali persons go to bed at nine! So now I take Zumba classes after work.

I brought a backpack full of Dutch items to Nepal: a Poffertjespan, zuurkool, unox sausages, a stamper and a garde and.... lots of cheese! Now all my friends here were finally able to taste some dutch cuisine during the Dutch night me and Michel organised. The poffertjes were a big success! I might start my own poffertjes business here in Nepal after my VSO placement...

Me stamping all the dutch stamppotten. Hmmmm!

Cecile and Antoine enjoying hutspot during the dutch night.

In the mean time another adventure trip was planned: to Bandipur, a village four hours from Kathmandu, on the top of a ridge. Beautiful views of the Himalayas and great nature walks. Me, Michele, Tomas, Cecile and Jorieke decided to go! After a three hour walk up the hill we arrived at the village. A woman took us to a hostel outside of the village. We arrived at the hostel discovering the whole management and family was leaving for a family holiday festival in Kathmandu. But no worries. “Here is the key to the rooms and kitchen. Take good care of our hostel and see you in three days!”. Okay... why not? Next thing we knew they left and we were alone on one of the most beautiful places in Nepal: a hostel perched on the end of a hill with views into the valley with the Himalayas in the back. Needless to say we had an amazing time!
View from the hostel

Relaxing on the terrace of Bandipur main street

Me on a Nepali swing made from bamboo poles

And now just one more Nepal holiday! One day of free time to be filled with... mountain biking! I was able to hop along with a day biking tour organised for a Dutch guy from Almere. He paid for the guide and we just had to tag along with a rented bicycle. And off we went: with a crazy guide who soon discovered we were up for a good ride. Every time his question: “easy or hard way?” was answered by a loud “Hard!”. And off we went along small ridges, steep descends and steep uphill roads, through rivers and villages. That was some heavy cycling but totally worth it!

Ton from Almere, Deep and me

Group picture

Back in Kathmandu a new challenge awaits: things are going too slow at the ministry and frustration is rising. How to discuss this with my counterpart? He seems to be more busy with his own position and promotion than with the projects that present itself. Dilemma’s that need to be resolved, but slowly and carefully, as the word ‘conflict’ does not exist in the Nepali vocabulary... Important to see it as a challenge and part of the work here. If things would go easy and smooth I would not be needed here! I will keep you updated.

woensdag 14 september 2011

An Adventure Trip to the Tibetan Border

I announced it months ago as an event on Facebook: We are going on a trip! Who wants to join? And finally it was September first and Alec, Deep, Marie and me were ready for it. Let's go! And packed with adventure spirit we got in the bus to head off to... the Tibetan Border! After a 4,5 hour busride with many landslides on the road and beautiful views we arrived in Kodari. The small town on a river. The bridge over this river leads to the Chinese border and is called The Friendship Bridge.In the middle of the bridge was a line in the ground, the border. And there I stuck my hand or shook hands with China! Deep even had the courage to step one foot into China, even though the soldier on watch frightened us by giving us a scare!

The Friendship Bridge to Tibet/China

After that it was time to walk to Tatopani: a small village just south of the border. Tato Pani means Hot Water. And that is exactly what this village had to offer: Springs with very hot water. The springs were Nepali fashioned and very nice and warm! A good way to end the day, oh and let’s not forget the Lasa beer and the Dahl Bat the guesthouse made for us.

Lasa and the Bhote Kosi River

Next day we got up to visit an old fort: Dunganagadi. The real adventure was about to start! All we had was a name of this fort and we slowly found out how to get there. First we had our first experience of a ten minute busride ON TOP of a bus!

On top of the bus...

After the thrilling bus ride we crossed the Bhote Kosi river on a suspension bridge... and started making our way up for 3 hours. It was heavy but more and more beautiful views the further up we came. Until we were up and actually ended up in the clouds... gone was the view! Next thing it started raining and we were sitting underneath our umbrellas on the fort. An amazing fort with a special story to it...

The Prince and the Dynamite Girl
Once this place was a secret meeting place for two young lovers: a prince from Nepal and a rich girl from China. They loved each other but they knew their love had no future. Their countries and families hated each other more than love could heal.

They would try and disappear from their families every now and then to meet and make love. On this special place perched on a high hill top they could see both China and Nepal.

The royal family had an army but the Chinese girls family was the inventor of dynamite... The girl and the prince knew when it was time to get back home. This was when either the Prince his army started moving or when the Chinese family started to use their dynamite. Both out of anger of not knowing were their daughter or the prince were. After they met a couples of times on the hill, they once stayed too long. Next thing what happened the Nepalese army and the Chinese dynamite family met each other on the shores of the Bhote Kosi River. The prince was ready to give up his army but the girl saw the two groups and their hatred towards each other and she did not want het family or anybody to die. She knew he and the prince could never meet again.

So she left the prince and went back to her family and prevented the fight. But the prince never gave up hope that the girl would someday come back and therefore he build a fort on that same spot to look out for her.

jumping at the fort

While sitting in the rain the enemy showed itself for the first time: leeches! After some serious checking up and getting rid of some nasty ones we decided to hike down. Deep got very enthusiastic and decided to go and run down... and strained his knee! Alec his medical toolkit came out( read: medicine) and after some serious drugs Deep was up and ready to go again. Back in Tatopani we got back into the hot springs for some serious relaxation. The next day we got on top of the bus towards The Last resort: a place for some serious bungee and canyon swing jumping! Before I knew it we were in the Last Resort and I signed up for the canyon swing! It was crazy and amazing, and this video(not with me!) gives an idea what a canyon swing is like.

All together an amazing trip, thanks to Alec, Deep and Marie!!

Back in Kathmandu its back to work again... besides the job there were the last of the goodbye parties and Daniel, Hanneke and Michele came back from their LangTang trail. Time to get Daniel into running with the Himalayan Hash House Harriers! And Daniel did it, he ran 10 km through rice fields, villages and mountains, downed a good beer after it and to finish it all smashed himself into a pool of mud!! Daniel is now more convinced than ever to come back! This Tuesday was another Hash run called a Full Moon Hash. It was through the city center of Patan in the dark, with flashlights, past temples and small squares with people dancing and singing because of a small festival. It was beautiful!

The Himalayan Hash House Harriers Group

But for now... it’s time for a culture shock in reverse! I am going back to Holland and Greece for a three week holiday. In the meantime Daniel and Michele will write some host blogs of their time in Nepal!

dinsdag 30 augustus 2011

Teej Festival, Trailrunning, Goodbye Parties and Dutch visits!

Some great experiences since I last wrote my blog! Let’s start with the festival of Teej. My colleagues were already telling me about this weeks ago, playing Teej Youtube movies and asking me if I was going to dance with Teej. Teej is the Nepali festival for women. The women in Nepal will start living in the house of the parents in law the moment they get married. They will not much get the chance of visiting their own parents again. Besides that they live a life of hardship: in their new family they are less loved and respected. One time a year they have time to go back to their own family and sing and dance, expressing their emotions and hardship. And this is called Teej festival! It involves one day of dancing, one day of fasting, dancing and visiting the temple and one more day of dancing. The Nepali women ago home, start wearing red sari dresses and dance with their own family. Basically they enjoy being together again. Check out this movie to get some idea of how this dancing looks like.

Before the actual festival starts there are already many parties where woman are invited to celebrate Teej. One of these parties was organised for all women who work the Nepal Government Ministries. I was invited to join my female colleagues and off we went to the festival, with five woman in the back seat of the car. The festival was in one big tent, with I guess around 700 women and 50 men. First were the speeches, then the food and then chairs were set aside and the dancing started. I was the only white person in the whole festival! And that means everybody wants to dance with you, take pictures of you and talk to you.... I felt very famous! The ‘highlight’ of this famousness was when I was called forward by a famous Nepali folksinger and had to dance with the head of the democratic party Nepal!! Television cameras were zooming in and... tomorrow it’s on Nepali television!! There goes my neutrality position concerning politics haha!

The next day I got up at 5:30 in the morning. Some days before I signed myself up for the first Nepal Vertical Kilometre Run! About 100 people came to the bottom of the biggest mountain of Kathmandu Valley and we were gonna climb it and come back down again. If you spoke with me 6 months ago and told me I was gonna do 13,5 km of trail running up a mountain in 6 months time, I would have declared you mad!! But trail running is my new sport here and after 4 months of running practice I thought it was time to see if I could do these kind of runs! And I did it!!! I climbed/ walked/ran 13,5 kilometres up and down the biggest hill of Kathmandu Valley. We even got lost one time and did an extra 3,5 above the 10 kilometres! I am very proud of myself!  My next challenge is the Pokhara Triathlon in February 2012! 750 meters of swimming, 20 km of cycling and 5 km of running. I should be able to do that by then! 

Proud of finishing the run, together with some famous Nepali Everest runners, Karel and John.

That evening I was still going strong, not feeling the muscle ache yet and me and all my friends went to Roberts leaving party. We danced at UB40 Grahams music and tried out some more Teej dancing.

Simone, Robert and me @ Roberts Leaving Party

My friends Simone, Antoine, David, Jimi, Ben, Karel and me!

The following day I received a text message stating that Daniel Schreij was about to arrive at Shangri La Hotel, just around the corner of my house. After two days of delayed travelling he and his sister finally arrived! Its great and weird at the same time to meet a good friend on the other side of the world. To show my house, have them meet my friends and get them acquainted with Kathmandu. In the afternoon Hanneke arrived and now the four of us are going around seeing places. We went to Swayambunath the monkey temple, Asan the old city and the old square. And they love it! Sometimes I forget in what a great city I live in, I take it for granted, therefore it’s great realize this by seeing how my friends are enjoying themselves so much. Michele is thinking about an internship and Daniel is thinking of visiting Nepal again next year! So my big master plan of getting my Dutch friends to come and live here in Kathmandu has started to take shape...

woensdag 10 augustus 2011

Pokhara Adventure, Work Succes and the Romeo’s and Julia’s of Nepal

Last weekend me and two friends left for two days of Pokhara. In Holland people would tell you you are mad if you opt for a weekend away which involved eight hours by bus to get there and eight hours back! But I finally wanted to go and see Pokhara! And it was worth it!

Friday we left at 7 in the morning. At three o clock we arrived in Pokhara, a beautiful city with a huge lake and towering mountains above(more than 8000 meters!). We went to Dorieke and Karels house, a Dutch couple, but only Dorieke was there. In the evening she made us cheese fondue!!! This is one of the things I really miss from Holland.
Pokhara girls trip: Liffy, Katie and Dorieke @ Devi's falls

The next day we headed out to lakeside, strolling through the park, taking pictures, eating ice-cream and hiring a small rowing boat. We ended up spending the afternoon on the middle of the lake swimming, sun tanning, enjoying the views of mountains and watching people paragliding. All with a nice beer and some crisps. I will come back here in November with Nicole for sure!
Me with Pokhara Lake in the back

Back in Kathmandu I had some small successes at work. I had a meeting with my section team to discuss my policy structure set up. Everybody was very enthusiastic, had feedback and the section chief wants to discuss it with the joint secretary soon! If he agrees we can start implementing this policy management and development structure and this will hopefully lead to better policy development and management and therefore, better implementation!

Me and my VSO colleague Jimi in government uniforms!

To end this blog a small reflection. In Nepal there is still a caste system. A caste system is a type of social structure which divides people on the basis of inherited social status. Although many societies could be described in this way, within a caste system, people are rigidly expected to marry and interact with people of the same social class. If people fall in love with somebody from another caste this can lead to hatred and violence from the families. Most of the time the couple has to flee from their villages and try and create a new life somewhere else, without family and hiding one of their castes background. These Romeo and Julia stories happen regularly in Nepal. VSO volunteer in Nepal Dilman Dila created a documentary on this. Check
Untouchable Love
It is very impressive and makes you realize that there are still so many prejudiced people in this country, and some very brave people who condemn the caste system for the one they love. If you are interested you can buy the dvd from me for 10 euro. The money will go 50% to the costs of producing the movie and 50% to the couples who married inter caste and are still suffering from the consequences. Transfer 10 euros to L.F. Ris, 385241259 and I will bring the dvds with me in September.

vrijdag 29 juli 2011

@ Work...

If people at my work say:

“We should prioritize this”


“It will be managed”

Does it mean something gets done or is it more like this picture?

donderdag 21 juli 2011

Hanging out with friends, ministry uniforms and the ‘normal’ expat life!

Life goes on... and this blog too after Koen has left! And in English for all my foreign friends 

After Koen left luckily my friends stepped in to feed me wine and food for the next three days, finishing off with a Tapas/Sangria dinner at the rooftop of the Radisson hotel, they even had beef! Saturday I went to the hash and discovered it is important to eat food and drink enough before running up a mountain and back... and have to down a beer at the finish  Check this movie to see me and the others climbing up the mountain! (I’m wearing a red shirt, grey pants)

Therefore Sunday was a relax day for me, Katie and Robert, hanging round at the Sterling Club. This club is a bar with garden that belongs to the British Embassy. They have monthly quiz nights (no good for me and Koen!), bingo’s, weekly bbq’s and so on. But today it was just eating a salad, enjoying the weather and talking about nothing in particular .

Monday back to work, what was supposed to become one of the worst days in my life. The day from which everybody had to start wearing uniforms at the ministry! And these uniforms are not just uniforms. They can either be purple and sky blue pyjama dresses called Kurta Surwal or a suit that looks like you are a member of the local police force. The government decided for some reason that all civil civilians working for government institutions need to wear this! This crazy decision will make sure 60.000 people will receive 70 euros a year for being able to buy and wear these uniforms. In the mean time the government can still not provide school uniforms for all the children or proper housing facilities for schools... Talking about a waste of money! Anyway as a government worker I will have to join in with this circus. Luckily my dress is not completely finished yet, but I am afraid from this Monday I need to start wearing this. All the other volunteers are laughing at me and giving me advise like ‘if you need to cry go to the toilet’ or ‘at least the traffic can see you well with those bright colours when you cross the street’. Thank you guys!

Last but not least my plans for the next month. I started an Open University Course on Public Policy and Management and will try and take Nepali language classes again. I will keep up with my running lessons and continue having fun with my friends. Not that exiting huh?! But I’m still really enjoying myself here! And then I will have guests coming! First Daniel with two friends end of august. And Vincent Siegerink, an old friend of UWC. And then I will come back to Holland and Greece for three weeks!

zondag 10 juli 2011

Verjaardag en Vertrek

Alweer de laatste blog voor mijn trouwe lezers :-( Maar niet getreurd, daarna neemt Linda het weer over.

Zoals ik al aankondigde in mijn vorige blog hebben we mijn verjaardag met de nieuwe vrienden in het Shangrila Casino gevierd. Was een groot succes! Lekker gefeest daar met gratis eten, drinken, snacks, entertainment en geen entree. Omdat gokken voor Nepali officieel verboden is, wissel je geld in voor chips in Indiase roepies en zijn er een hoop Indiërs te vinden. Gokken schijnt in India weer voor Indiërs verboden te zijn. Daar zullen dus wel weer de Nepali te vinden zijn.

Van tevoren heb ik eerst bij het casino over de gang van zaken geïnformeerd. Daar werd mij verteld dat er ook af en toe politie aanwezig zou zijn. Maar mij werd uitdrukkelijk op het hard gedrukt dat ik echt niets had om voor te vrezen. De politie zou er alleen zijn voor de Nepali. Ik maakte mij nu juist zorgen om een dergelijke geruststelling, waar was dat voor nodig? Al wist ik wel dat politie in Nepal over het algemeen slecht nieuws betekent.

Zat ik lekker aan de roulette tafel, ging er opeens een alarm af. Vijf minuten later kwam de gewapende politie binnen. Bij gebrek aan Nepali (die waren al vertrokken na het alarm) moest ik bewijzen dat ik geen Nepali was, ik snap het misverstand wel :-)
Aan het einde van de avond was ik door mijn fortuin aan chips heen (20 euro; Dat is hier een fortuin als je weet dat je voor 50 cent kan lunchen). Maar er waren wel wat vrienden die met meer vertrokken dan dat ze kwamen. Ik ben wel bang dat ik nieuwe gokverslaafden heb gecreëerd. Er wordt al gepraat om het volgende bezoekje te plannen.

Nog even een waarschuwing voor de aanstaande Nepali casino gangers: Houd het personeel daar wel in de gaten! Bij blackjack nemen ze je muntje als je gewonnen hebt of je krijgt aan het eind uitbetaald alsof je Nepalese roepies hebt gewonnen (Indiase roepies zijn meer waard). Nu snap je waarom de alcohol gratis is!

Laatste weekje nog mijn vaarwel feestje gehad en the Royal Palace gezien. Was wel interessant; dat palijs leek zo uit een James Bond film te zijn gekomen. Morgen nog een laatste keer naar de film en dat was het weer.

Wordt vervolgd in februari!


donderdag 30 juni 2011

Barbecueën met Regen

Hier de volgende update van mijn verblijf in Nepal.

Er zijn een hoop kleine dingen gebeurd maar we zijn geen weekend meer weggegaan. De meeste dingen die we in de buurt wilden doen hebben we zo’n beetje wel gezien/gedaan. Daarnaast is de moesson nu echt begonnen. We hoorden dat in Nederland een paar regendruppels zijn gevallen en een paar regenplassen lagen. Nou, hier regent het al sinds zaterdag ongeveer twee tot zes uur per dag. Daar moet nog de regen die valt in de nacht bij! Dat betekent niet je poncho vergeten wanneer je op pad gaat, grote plassen op straat en schone was dat niet meer droogt aan de waslijn.

Afgelopen tijd hebben we ons een beetje gericht op het expat leventje. We hebben bij het Britse consulaat meegedaan aan een pubquiz, ik heb geprobeerd mee te rennen met de Hash (daarover hieronder meer), een herkansing van een pubquiz later die week (deze keer wel gewonnen maar niet dankzij Linda en ik. We hebben besloten dat we wel een betere manier weten om onze hersenen te gebruiken, in plaats van zinloze feiten uit het hoofd te leren) en later deze week gaan we Canada Day vieren (wat dat dan ook mag wezen) georganiseerd door de Canadese ambassade.

Zoals ik in de vorige blog al aankondigde hebben we afgelopen vrijdag Linda’s verjaardag gevierd. Linda had twee lekker salades gemaakt en een goede barbecue geregeld, een paar biertjes en wat drank erbij en je hebt de formule voor het perfecte feestje. Een feestje waar je niet meer overheen kan! De volgende dag ging ik met de Hash meerennen. Linda voelde zich op de een of andere manier niet zo goed, ik weet ook niet hoe dat kwam. Maar goed, Hash. Zoals een Hasher wel eens onder woorden heeft gebracht “The Hash is a drinking club with a running problem”. Wat ik van Linda begrepen heb is dat een groepje expats samen met elkaar door de natuur rennend of lopend een speurtocht doet en achteraf een biertje drinkt en elkaar op een corporale manier belachelijk maakt. Leuk dacht ik. Met een aantal andere VSOers (die zich wel goed voelden) stapten we in de taxi en volgden we de route beschrijving van de website. Ondertussen brak de stortregen los en konden we de start van de speurtocht niet vinden. Tijdens het zoeken kwamen we nog drie andere auto’s van Hashers tegen die het ook niet konden vinden. Maar de taxi verwisseld voor de auto’s (scheelt als je een taximeter hebt lopen). Na nog een paar uurtje rondrijden, autopech en door grote plassen baggeren hebben we toch maar besloten om weer naar huis te gaan. Dan de volgende keer maar rennen in de regen en elkaar belachelijk maken.

Ondertussen is Channah (zusje van Elleke) nog even bij ons gebleven. Ze werkt in Bangladesh maar moest in het buitenland haar vism verlengen. Met haar zijn we nog naar Patan (een stad wat tegen Kathmandu is aangegroeid) gegaan en hebben we een festival bezocht. De stad staat bekend om haar culturele en architectonische schoonheid. Als ik eerlijk ben heb ik dat allemaal na 1,5 maand in Nepal wel gezien, maar het was wel aardig…

Dus morgen en overmorgen Canada Day vieren en zondag mijn verjaardag! Het plan is om naar het casino te gaan. Je hoort in de volgende blog wel hoe dat is afgelopen :)

donderdag 23 juni 2011

Feestjes en permacultuur

Deze week is een druk weekje. Van het weekend zijn we met de vrienden naar Saakhu gegaan waar Ben werkt. Hij is geen VSO-er maar in dienst van een Nederlandse NGO (stichting Veldwerk) die onder andere sustainable farming stimuleert onder de bevolking en een weeshuis runt. Allereerst wordt alle benodigde energie zelf opgewekt met waterkracht, zonne-energie, biogas en daar komt nog windenergie bij zodat ze altijd energie hebben. Maar fascinerender is dat hij de farm runt volgens permacultuur principes. Dat betekent dat door de juiste combinatie van planten en omgeving een optimaal ecosysteem wordt gecreëerd waardoor geen bestrijdingsmiddelen nodig zijn of bemesting nodig is. Hierdoor worden verschillend soorten groente verbouwd wat het risico van een slechte oogst ook nog eens spreidt. Echt fascinerend! Ik ga mijn vader overhalen om ook een stukje permacultuur te introduceren in zijn tuin.

Afgelopen dinsdag hebben we met z’n tweeën Linda’s verjaardag gevierd. We zijn uit eten geweest in een luxe Frans restaurant waar we biefstuk, kwartels en een kaasplankje gegeten hebben. Smaakte erg goed! Daarna lekker een waterpijp gerookt in een relaxte kroeg met live muziek. Linda heeft daar nog het leven van straalbezopen Nepalees gered. De jongen lag buiten bewustzijn in zijn eigen braaksel terwijl zijn vrienden de kots van zijn gezicht en kleren afveegde en hem koele lucht toe wapperde. Linda kon nog voorkomen dat de jongen in zijn eigen braaksel stikte. Ze introduceerde zichzelf als iemand die “into First aid” is en legde de jongen in de stabiele zijligging. Volgens mij dachten de jongens dat zij een arts was, we werden in ieder geval hartelijk bedankt voor Linda’s vakkundige hulp.

Gisteren zijn we wezen eten bij de huisbaas en (een deel van) zijn familie. Echt lieve mensen. Zij had (erg) lekker Nepalees eten gemaakt en speciaal voor ons bier in huis gehaald. Linda had voor het diner een appeltaart gebakken die goed werd onthaald.
Het is een moderne gastvrije familie met een vrijgevochten dochter die goed Engels kan. Ze heeft echt mazzel gehad als je het vergelijkt met de huisbazen van andere VSO-ers, waar je bijvoorbeeld de huisbazin de hele tijd om je heen tippelt, zich bemoeit hoe en wat voor eten je maakt en het niet goedvindt als je te laat thuis komt!

Vanavond gaan we deelnemen aan de expat pubquiz en als het goed is een fles wijn winnen. Vrijdag vieren we Linda’s verjaardag met de VSO-ers met een BBQ bij ons thuis. Jullie horen nog wel hoe het is geweest. Tot slot wil ik nog delen dat ik met de fiets bijna een koe had aangereden (heiligschennis). Het is gebruikelijk dat je belt wanneer je in nauwe steegjes de bocht om fietst, maar die koe luisterde niet!

woensdag 22 juni 2011

Olifant, fiets of motor?

Van 11 tot en met 14 juni naar Chitwan National Park gegaan. Een uitgestrekt gebied met neushoorns, olifanten, bijzondere vogels en als je geluk (of misschien ongeluk) hebt met beren en tijgers. Natuurlijk was het weer traditioneel onderhandelen over prijzen. Echter, de verschillende aanbieders waren erg consequent in hun (voor Nepalese begrippen) absurde prijzen. Ze lachten Linda zelfs in haar gezicht uit wanneer ze uitlegde dat ze geen toerist was maar een vrijwilliger met een Nepalees salaris. Dat pikte Linda natuurlijk niet en besloot de Egypte truc te gebruiken (doorbreken van een kartel door aanbiedingen van andere partijen te vervalsen). Linda zei vastberaden dat ze een aanbieding van de helft van de standaard prijs had en vroeg of hij het goedkoper kon. En dat kon!

Chitwan is voor de rest een relaxt dorpje. De eerste dag lekker genoten met een biertje aan de rivier met uitzicht over het park en de zonsondergang. De volgende dag op olifantensafari gegaan en onder andere neushoorns gespot. Vervolgens Pinky (de olifant die lychees kan pellen!) gewassen. Dat was echt lachen; op zo’n groot beest zitten en water op je hoofd gespoten krijgen. Vervolgens met gids de rivier afkanoën en terug wandelen door het park om wild te spotten. Ik kan je vertellen dat te voet neushoorns spotten wel wat anders is dan vanaf een olifant. Je voelt je een stuk kwetsbaarder en het is wel eerder voorgekomen dat gidsen toeristen de boom in hebben moeten helpen. Op een gegeven moment liepen we door lang gras naar een uitkijktoren waar andere toeristen ons gadesloegen. Eenmaal op de toren bleken we tot 20 meter langs een neushoorn gelopen te hebben!

De volgende dag wilden we de omgeving bekijken. Dat zouden we eerst met de fiets doen, toen kreeg Linda het idee om met een motor te gaan. We hebben allebei geen motor rijbewijs maar Linda gaf aan dat ze wel op een scooter had gereden met handmatige versnelling en dat zo’n zware motor wel hetzelfde zou werken… Na wat uitleg over hoe je ook al weer motor moet rijden (?!) kregen we de motor mee. Maar zowaar, na een kwartiertje stuntelen ging het al heel aardig. Toen durfde ik het ook wel aan en zit ik nu te denken om onze auto in te ruilen voor een motor :)

Pictures of Chitwan National Park!

woensdag 15 juni 2011

A good day at work @ Ministry of Education Nepal!

An early day today at the ministry. Often Nepali people don’t mind setting up meetings at 8 in the morning... They are awake from 5 o clock in the morning anyway (Most Nepali go to bed around 9 in the evening!). This morning me and my section chief had a meeting with the World Bank at 8 o’clock about girls scholarship. We were with about 10 others sitting in a room with air-conditioning on full speed. The discussion is diverse: how do we target these girls? How do we combine new scholarships for girls with the old and existing ones? And we also have to look at how quality in the classroom could be improved. The World Bank and the ministry have strong opinions, but it is impressive to see how both parties look for common ground in this aspect. I agree on writing up a document with input from everybody on good practices in what works in keeping girls at school.

At 10 o’clock I walk into my office. I show my colleagues some pics of my trip to Chitwan National Park. At 10:15 my colleagues mention another meeting I should definitely join them in going to: about the policy guidelines and budget. Deeraai important! The general secretary and ministry of Finance will also be there. We walk up and I walk into a room full with Nepali men aged between 40 and 60. Except for my female colleague (who takes a seat in the back instead of at the table) there are no other females around but me. I decided to sit next to my colleague and realize this meeting is (again) in Nepali. In the mean time my female colleague goes around with the ‘present’-list... My Nepali is not yet developed on a professional level, so I quickly give up trying to understand. My other colleague presses me that it’s very important to be there and maybe I could just read the people’s faces to understand them (?!). After 15 minutes I decide I have shown my white face around and excuse myself with a lot of namaste’s.

In my cubicle I read an email from Worldbank and start up a document on successful practices in girls schooling. At twelve o'clock load shedding kicks in, no light or electricity for now, so it's time for lunch! My only Dutch colleague from another section joins me for some samosa’s and yoghurt in the canteen. At the lunch table we catch up with some people from Unicef. Back in the office I get an update on the Nepali spoken meeting from my colleague. After that my Dutch colleague and me sit together to discuss a report we start writing together on finance in education.

Back in the cubicle its 14:30. Plenty of time for a blog and checking for good practices on keeping girls at school. One of those good practices appears to be to have more focus on Math and Science in the classroom. Where did I hear that one before? ;)

woensdag 8 juni 2011

Koen door de weeks & the pictures!

Tot nu toe heb ik voornamelijk verteld over de weekenden, maar uiteraard ben ik door de week ook in Nepal :-) Linda werkt dan natuurlijk bij het Ministry of Education en ik werk aan het schrijven van artikelen (al twee eerste versies verstuurd). Het gaat lekker die smoglucht doet me goed! Zo goed dat ik twee weken langer kan blijven. Verder soms problemen met internet, maar dat doet me denken aan de ICT faciliteiten van de UvA ;-)
Verder lunchen met momo’s of biertjes drinken met de andere westerlingen hier. Zo hebben we housewarmings, verjaardagen, naar een kroeg met live muziek of gewoon een borrel. Linda bouwt steeds verder aan haar huisje. Ingelijste foto’s, nieuwe vloerbedekking en ik heb nu naast een eigen kantoor ook een lounge om te ontspannen.
Zo dat waren weer drie blogs achterelkaar, ik maak toch meer mee dan ik had gedacht! Ik zal de volgende blog weer volgende week donderdag schrijven (echt waar...).

3,4,5 juni. Uitzichten en meer Middeleeuwen

Dit weekend zijn we vrijdagmiddag begonnen met het bekijken en beklimmen van de Swayambhunath alias de monkey temple. Een mooie tempel met aapjes en… een fantastisch dakterras met uitzicht over heel kathmandu. Genietend van een biertje, de zon en het uitzicht vroeg ik me af waarom VSO-collega’s hier niet altijd afspreken in plaats van Jazzupstairs. In ieder geval de ideale plek om het weekend te beginnen!
De volgende dag zijn we naar Dhulikel gegaan om de drukte te ontsnappen en van het uitzicht te genieten van het bergdorpje. Uiteraard wilde wij slapen in het beste plekje van Dhulikel met het mooiste uitzicht. Dat betekende een halfuurtje stijl de berg op klimmen naar de top. Maar daar was ik het uitzicht van vrijdag al vergeten. Dit was nog mooier! Ons hotel stond op het topje van de berg waar we (wederom bij gebrek aan andere gasten) voor een zacht prijsje de mooiste kamer hadden. Als toppunt lag het dakterras naast onze kamer waar we konden genieten van een biertje en een schaaltje pappad (soort van Nepalese chips). Tegen de avond zijn we naar een tempeltje om de hoek gegaan waar de steile trap vanuit het dorp eindigde. Daar was niet veel aan; een tempel waarin graan en materialen lagen opgeslagen, bewaakt door stellingen met militairen met machine geweren (vanwege een zendmast daar). Volgens de LP was het een populaire bestemming voor Nepalesen. Maar goed, wij gingen voor het uitzicht. We hebben een beter plekje dan de bewaakte tempel uitgezocht en genoten van de zonsondergang over de vallei. Daarnaast konden we ook nog sneeuw op de Himalya zien, wat een geluk! Verder is Dhulikel wel een aardig dorpje met een paar aardige tempels. En natuurlijk een top hotel met prima service, echt een aanrader.
De volgende dag zijn we vertrokken naar Bhaktapur, de best bewaarde middeleeuwse stad van Nepal. Om Bhaktapur binnen te komen moesten we omgerekend 11 euro pp betalen. Linda voor de verandering ook, vanwege regionaal beleid waar de vrijstelling voor volunteers niet geldt. Elf euro is echt een hoop geld, zeker als je voor 50 cent met chowmine kan lunchen of als je zoals Linda elke maand maar 300 euro betaald krijgt. Ik met mijn top (AiO) salaris betaalde natuurlijk voor Linda :-)
Bhaktapur is een van de meest indrukwekkende plek in Nepal tot nu toe. Mooi oude gebouwen, mooi versierde tempels en mooi pleinen. Het weekend hebben we uiteraard afgesloten met een biertje samen met een Luca een kennis van ons die we toevallig tegen kwamen.

27-28-29 mei. Tempels, Bloedoffers en Middeleeuwse verhalen.

Zoals ik aan het einde van mijn laatste blog al zei, zijn we twee weekenden geleden op vrijdag middag en zaterdag naar Pharping en Dakshinkali gegaan en zondag naar Kirtipur.
We zaten vrijdagmiddag net op de fiets, barstte de regen los! Aangezien dat weekend de deadline van de grondwet was, was er uiteraard weer een Bandh. Een taxichauffeur met zijn vriend moesten er ook zijn en wilde ons voor een zacht prijsje naar Pharping brengen.
Pharping staat bekend om zijn hoeveelheid tempels, die we uiteraard allemaal bezocht hebben. En we hebben onze karma weer bijgewerkt door alle prayer wheels rond te draaien. Voor de rest stelde Pharping niet zo veel voor. Behalve westerlingen in boeddhistische retreat waren wij de enige toeristen. Dat zorgde aan de ene kant voor dat we voor een gunstig prijsje een hotelletje konden krijgen. Aan de andere kant waren restaurants dicht (inclusief het restaurant op het dakterras van ons hotel) en we het enige slachtoffer waren voor oplichters. Zo zijn we bij een resort gaan eten (erg lekker trouwens) waarbij de ober de rekening terplekke uitrekende met een rekenmachine. Wij vertrouwde het niet helemaal en vroegen om een rekening. Die bleek 25% lager uit te vallen, waarbij de ober keek alsof hij ook niet wist hoe dat mogelijk was.
De volgende dag met de taxi naar Dakshinkali gegaan. Daar waren we wat minder scherp. We hadden een taxi geregeld om ons te brengen, een halfuurtje te wachten en ons weer op te halen. Na lang onderhandelen kwamen we op een prijs die mij toen al te hoog leek (ongeveer enkeltje appartement-luchthaven, +/- 7 km). Maar toen bleek dat hij de auto alleen 5 minuten de berg af hoefde te rollen, wist ik het zeker (een kleine km). Maar goed, lekker rondgelopen en dierenoffers gezien waarbij het altaar van Parvati besmeurd werd met bloed. Erg interessant… Verder nog leuke mensen ontmoet en lekkere koffie gedronken. Twee uur later terug bij een boze taxichauffeur. Misschien niet helemaal netjes, maar de redenering naar hem toe was dat wij niet wisten hoever Dakshinkali was en dat hij daarvan geprofiteerd heeft met zijn exorbitante prijs. Wij profiteerden echter dat wij niet wisten wat er allemaal te zien was en hebben hem daarom voor hetzelfde bedrag langer laten wachten. Na 10 roepies extra ging hij schoorvoetend akkoord.
Volgende dag wilde wij ons een beetje verwennen bij een resort in Dollu. Na een stevige wandeling kwamen wij daar aan. Het ressort was prima met aan mooi uitzicht over de vallij en s’nachts een heldere sterrenhemel. Overdag was een bruiloft maar in de avond waren we weer de enige toeristen. Zover geen probleem, totdat we ons realiseerden dat het ressort na de bruiloft werd gerund door kinderen. Bij het avond eten kregen we alleen saus omdat we niet expliciet rijst hadden besteld (ja dom van ons, we gingen er van uit dat het gerecht inclusief rijst was… Maar even iets zeggen ho maar). Als we ook nog rijst wilde hebben zouden we nog een halfuur moeten wachten... Maar goed, we hadden er niet al te veel voor betaald en kregen een mooi uitzicht met lekker terrasje voor terug. Dan moet je het gebrek aan rijst, rauwe eieren als ontbijt en een kind-ober die niet weet wat zout is maar voor lief nemen.
De volgende dag met de bus richting Kirtipur en het laatste stuk lopen. Kirtipur heeft een middeleeuwse binnenstad met een rijk verleden. Zo werd de laatste keer dat Kirtipur verslagen werd alle neuzen en lippen van de mannen afgesneden :-s Tijdens ons bezoek kwamen we een jonge tegen die we de weg vroegen. Hij wilde wel het een en ander laten zien en vertellen. Het was heel interessant. Na dat we hem een lunch getrakteerd hadden, vroeg hij uiteraard voor geld voor studie boeken. Ach ja, na zo’n goede middag gaven we hem graag wat.

zondag 29 mei 2011

Thuis in Kathmandu

Alweer ruim een week is voorbij gegaan sinds mijn laatste blog. Hoog tijd voor de volgende!

Mijn bagage is terecht. Na twee dagen in de hitte van Delhi op de luchthaven te hebben gestaan, heeft mijn bagage de weg naar Kathmandu gevonden. Ik heb weer de rest van mijn bagage en Linda heeft haar kaas… Ach, voor iemand die al bijna drie maanden zonder kaas van Klaas heeft moeten leven waren ze nog prima te eten.

Inmiddels heb ik een eigen kantoortje ingericht in het appartement van Linda. Wireless internet om op de laptop te werken, wat kunst aan de muur, een bureau van ruim twee meter voor al mijn spulletjes en net als de baas van Linda een bankje en salontafel met lectuur zodat mensen kunnen wachten tot ik tijd voor ze heb :-)
Behalve in mijn eigen kantoortje voel ik me ook in de rest van Kathmandu redelijk thuis. Als echte Nederlander scheur ik nu op mijn fietsje door de chaos van Kathmandu, en s’nachts maken Linda en ik in de donkere straten de blits met onze Hema fietslampjes.

Naar goed Nepalees gebruik heeft Linda mij als haar man geshowed aan de mensen van het ministerie en het VSO office. Verder ook de VSO collega’s van Linda ontmoet. Erg leuke mensen, heb al met Simone en Linda hardgelopen en ze weten ook hoe ze een feestje moeten vieren. Housewarming of gewoon een biertje drinken, Linda weet ze wel te vinden! Laatst een biertje wezen drinken terwijl de trompettist van UB40 optrad. Zingen kan hij ook! De politie dacht er iets anders over en pakte de kroegeigenaar en het bar personeel op. Kroeg gesloten…? Waarschijnlijk weigerden ze smeergeld te betalen. Naast verkeerschaos, autovrije maan-, dins-, woens-, etc dagen (ook wel bandh’s of stakingen genoemd) en een kakkerlak die in je slaap aan je hand knabbelt is dit óók Kathmandu.

Oh ja, even tussendoor, het parlement heeft gefaald om de grondwet voor de deadline (gister) af te krijgen. De deadline wordt 3 maanden uitgesteld, dat betekent in ieder geval de komende 2 maanden geen bandh’s!

Verder al twee lessen Nepali achter de rug. Wahaa Pharping en Kirtipur jaanus ra ghuhma. Mero lekhu pugyo ra ma roknu!


woensdag 18 mei 2011

Welkom Koen in Kathmandu.

Van Linda had ik begrepen dat ik mijn bijdrage aan de huur voor het appartement zou moeten voldoen in natura. Geen probleem dacht ik! Nu blijkt dat ik een blog moet bijhouden… Dus hier mijn aller eerst blog.
Gister ben ik aangekomen in Kathmandu. De weken ervoor heb ik alle spulletjes verzameld die Linda nog wilde hebben. Na alles inpassen, wegen, herverdelen, wegen, opnieuw inpakken, en nog een keer opnieuw inpakken en die cyclus een aantal maal herhalen was ik er klaar voor. Daar stond ik met backpack, laptop tas en handbagage, allen tot het maximum gevuld met eten, kleding en schoenen. Verder nog twee jassen over elkaar en laarzen aan met zonnebril en Peruaanse water drager in mijn jassen.
Het eerste stuk met British Airways van Schiphol naar Londen . In Londen begonnen de eerste problemen al, mijn vlucht van Schiphol was vertraagd. Gelukkig bleef de vlucht naar Delhi met Air India op me wachten en verzekerde de Britse Air India medewerker dat ook mijn bagage het nog zou redden. Toen ik ook alvast om mijn ticket voor Delhi-Kathmandu vroeg vertelde hij me dat ik was omgeboekt naar Jet Airways. Vreemd dacht ik, dat hadden ze ook wel uit zich zelf mogen laten weten. Na het noteren van mijn nieuwe vlucht met vertrektijd rennen naar het vliegtuig.
De vlucht was wel OK al leken de stoelen alsof ze ontworpen waren om het gebruikers zo ongemakkelijk mogelijk te laten maken. Gelukkig was een stoel naast me leeg en kon ik gezellig kletsen met een Brits-Indiase promovendus. Vervolgens aankomst in Delhi. Ik wist natuurlijk al welke vlucht ik zou moeten hebben, maar ik kreeg die ticket niet zomaar mee. Eerst zou alles zorgvuldig uitgezocht moeten worden en bekeken worden wat “de beste vlucht” naar Nepal zou zijn. Na anderhalf uur werd mij verteld dat ik met dezelfde vlucht mee zou gaan als wat mij in Londen was verteld. Dat het zo lang duurde verbaasde me niets. Ik was al elke keer bang dat mijn naam of vluchtnummers verkeerd zouden worden overgenomen, ik observeerde dat die Indiërs zo’n inefficiënte en incompetente uitstraling hadden. Ik moest eens weten…
Toen een erg comfortabele vlucht naar Kathmandu (niet sarcastisch, volgende keer wil ik weer met Jet Airways), die eveneens tot maximaal 75% vol was. Op Kathmandu hopen dat Linda mijn sms had ontvangen dat ik met een andere vlucht zou komen en er een uur eerder zou zijn. Bleek mijn backpak met oa kaas van Klaas niet te zijn aangekomen…. Die zou de eerst volgende vlucht vanuit Delhi komen… Gelukkig kon ik Linda na een belletje binnen een paar minuutjes in mijn armen sluiten  Linda bleek 10 minuten eerder al op de lichthaven te zijn, haar werd echter verteld dat ik morgen pas zou komen, ze was erg opgelucht dat ik er nu al was. Ik kreeg van haar een echt Nepalees welkom met bloemenkrans en een soort dasje om. De rest van de dag lekker “bij gekletst” en lekker wat gaan eten en gaan drinken. Linda had voor de eerste twee weken een heel programma voor me klaar met opdrachten zoals the shopping game, Nepali Language classes, meeting your new friends, your first bicycle ride to the ministry of education with map en get lost in Thamel en let Linda save you. Die laatste twee opdrachten heb ik vandaag met succes volbracht. Kathmandu is een relaxte stad. Zeker niet zo druk en hectisch als bijvoorbeeld Delhi. Daarnaast zijn de mensen ook relaxter je wordt vrijwel niet lastig gevallen en in het geval dat toch gebeurt zeg je gewoon een beetje dwingend dat je geen interesse hebt en dan gaan ze ook weg. Ja, hier kan ik mij de komende 5 weken wel vermaken. Maar helaas ben ik nog niet van die Indiërs af. Net even de luchthaven gebeld, bleek mijn bagage vandaag weer niet te zijn aangekomen. Na wat rondbellen met Jet Airways en de luchthaven blijkt dat Jet Airways nooit mijn bagage van Air India heeft ontvangen en het waarschijnlijk nog steeds in Delhi is. Morgen maar even langs het kantoor van Air India, hopen dat mijn tas morgen wel langskomt. Mijn reiskleren beginnen een beetje te stinken, al hoort dat misschien hier….

donderdag 12 mei 2011

The Ministry of Education: A short blog on understanding how things could possibly go wrong in a development country.

My first day at work started great: the building of the ministry of education looks beautiful on the outside, with a garden around it and an old fountain in front. Not very well maintained, but hey its an old building. Until I walked in and discovered this building does not only have people as inhabitants.

First there are all the old stuffed animal heads on the walls in the staircases. Old scruffy boars, buffalo’s, and dear all stare at you when you walk up the stairs. In every corner there are old dusty chairs, broken desks, old files, maps and paperwork. It’s dark and dusty… and it smelled as if some people have used the corners as a toilet (I discovered why when I found the real toilets). And then some parts of the ceiling have fallen down, taking with them a whole bunch of bat shit (nobody really takes the effort to clean what came down). These bats apparently live at the top floor of the building. Walking along these hallways avoiding the hundreds of electricity wires hanging around I could not help but laugh to myself. Is this really an official government building?

Above the main entrance of my section some pigeons have build their nest. Me and Raj from VSO walked in and got welcomed by Hari, the chief of the section and my counterpart. He called together the 7 people that work in the section and welcomed me. Tea was brought in and there was some small talk. And then they showed me my workplace: a small desk in a cubicle right next to the entrance door (yes, I can hear the pigeons from my workplace). No computer, and not too much daylight unfortunately. I went to work, installed my laptop, created a gmail account (everybody uses gmail). And then… what?

The first three days everybody assumed I knew exactly how to get started with my new job. I decided to first orientate myself and quietly get used to my new office place: read some documents on the ministry and drink tea with my colleagues to get to know them. Days go fast: you start 10 o'clock, tea time is at 11 and at 13 o'clock it’s an hour lunch break. The loadshedding starts at 14 or 15 o'clock (which means no more power for the rest of the day!!). Computers shut down and people start drinking tea again and read the newspaper until it’s time to go home at 17:00.
At the end of the third day I decided it was time for me to get out of my cubicle and talk with my big chief and counterpart Hari. I asked him if he knew some small things I could start working on in our section. His answer was: ‘Actually everybody in the Program and Policy Analysis Section is just doing administrative work’, and then he said secretly ‘we are more like a post office!’ Apparently he thought that was funny. He did not want to bother me with that kind of work! No, my work would be to collect AND analyze ALL policies the ministry of education have made in the last years. And if I also could be so kind to analyze the financial systems of some other ministries of education in the world and report this back to him.

Conclusion: this section is called the Program and Analysis Section, and on my third day I discovered that my job would actually be to DO the things this section is actually meant to do! I walked out of the ministry and decided I seriously needed a drink…

The next day I got started on this huge task. It seems enough to keep me going for even three years: collect all policies, document them, see who made them, if they are approved and if they are being implemented. The financial assignment I decided to ignore for now. Firstly: I will write a toolkit on analyzing policies within the Nepali context. Secondly: I will create a some kind of documentation and analyzation on policies within the ministry. The toolkit I will make myself but at the same time try to get my stamping colleagues to familiarize themselves with it. The second document I will try to make together with these colleagues once we both know how. This all to make sure that when I leave they will be able to do it themselves and have my toolkit to fall back on.

A small plan is made, and it seems like a nice idea. I will keep you informed on how it works in reality!

zondag 1 mei 2011

Rafting, partying and… working!

Finally I have started working. But not before I had some serious action and partying! I left Kathmandu for a two day rafting trip on the Trisuli river. Of course nothing in Nepal would go how you have it in mind and you have to be ready for all kinds of surprises. My surprise was that I was the only one in the tour bus who was going on the rafting trip. Was I going to be the only one in the raft? Of course not! 40 Chinese people had arranged their own transport and arrived an hour after me. Chinese seem pretty much the same in every country: they all have camera’s, don’t listen to instructions and they talk Chinese… J There I was going down the river with 40 Chinese going crazy with camera’s, splashing each other and screaming at every rapid. And many would fall out of the rafts of course! At the end of the last day me and an old Danish guy were left behind in a village on the riverbed. It was either doing the same trip tomorrow with a new Chinese group (?!!?) or going further along the quiet part of the river. Of course we choose the last. As it was only us two and the guide the guide decided to bring along the rest of his family for the next day. So in the morning our new raft crew showed up: about six children between the age of 4 and 12 years old! And of course these children scream louder than the Chinese. So we were going down the river with Nepalese children songs on the background and beautiful warm and sunny views. And every once in a while I would let myself drop in the water for a swim, pulling along two Nepali children.

Now a bit more about my new friends in Nepal… Having new friends means you have to find reasons to meet up with each other. The main reasons we have made up are: housewarmings, start the new job soon party, just started our new job party, birthday party, goodbye party for David, a few networking events and I don’t know what else we have been making up just for the sake of meeting up and having fun. And drinking a couple of beers of course... I haven’t been partying this much for a long time! This weekend has been busy especially, starting with going to the bar/restaurant 1905. There was a nice ska band playing. As always when going out here you meet a lot of new people with interesting stories. And the more alcohol gets involved the more interesting it gets… until at eleven o clock all the lights go on, no more alcohol gets sold and  you kind off stick around talking till the police comes and everybody has to leave in like 10 seconds. This is called a curfew that the police keeps intact for getting bribes from the bar who want to stay open longer.
Interesting people and stories…this night we met the trumpet player of the band UB40, a guy named Steve (the hippy) and a drunk guy we called Outback John. After accidentally stealing UB40’s beer, we decided to head off to Johns place for some after drinks (Steve the hippy ended up joining us). At three o clock nobody was leaving anymore and we all crashed. Getting up at seven in the morning walking home to my house hovering somewhere between a hangover and being tipsy is actually quite nice J At ten o clock we all met at my house again for a big english breakfast and Steve the hippy ended up being a great cook!
And then it was queensday. We all got dressed in orange and left for the Summit Hotel where people sold their crap and we would all have free drinks and cheese and haring. I taught my new friends ‘leve de koningin’ and ‘Hieperdepiep Hoera’. It was a bit boring at first but then the free drinks came out, we started singing the National anthem and Guus Meeuwis music was on speakers. It was so cheesy it was fun again! Since yesterday there are five more people who fell drunk and in love with the Queen and don’t even know her.
And then the new job. I survived the first two days and I have so many impressions it will need a whole new blog post! So I will write a full blog about it next week!

zondag 17 april 2011

Banepa, Daal Bhat and the Farmer’s market.

After one week in Banepa I’m happy to be back in Kathmandu! It does start to feel like home…  Especially because my house has a western style toilet and a hot water shower. And not a generator next door to your bedroom. Yes we had a rough time in Banepa. My fellow new volunteers and me where together in one room with one smelly Nepali toilet. But besides all that it is great to see another side of Nepal, besides the main city of Kathmandu and the tourist town of Nagarkot. Banepa is a town where Nepali people live, where every tourist is a specialty and where you can walk from the pension straight  into the fields. At sunset you see white birds nestling in the trees and the kitebirds surfing in the warm air far up in the sky. The language course was continuing according to plan and every afternoon we would venture into the town, see a temple, have a beer or walk through the rice fields. And twice a day we would eat Daal Bhat….

Daal Bhat. Daal = lentils and Bhat = Rice. Daal Bhat is rice with some kind of lentil soup/sauce. I liked it at first. Then I had neutral thoughts about it and now I hate it. Or at least my body hates it. After a few bites I just don’t feel like eating anymore and my bites go slower and slower, until I feel like I either have to stop eating or throw up. I cannot help it! So… at the trainingcenter in Banepa there was Daal Bhat twice a day. Nepali people don’t feel like they’ve had a proper meal without eating Daal Bhat. So Daal Bhat is everywhere. Luckily I have my own kitchen and some nice restaurants around!
A very nice place to go on Saturdays is the Farmers market. This is a small market were people sell western style oriented food. For example: cheese! French pate! Cheesecake! French bread and good fresh cups of filtered coffee. As you might understand: every Saturday the whole expat community of Kathmandu North is present at the Farmers market to either buy or sell food. In the middle there are a bunch of tables in the shade where you can picnic with all the fresh stuff you just bought. An ideal place to meet up with friends for brunch and start the weekend.
So now its only 1,5 week to go before I start working, I don't feel like I am ready for it yet, but will i ever be? I just have to go out there and do it!

vrijdag 8 april 2011

Shopping, Shreeman and Small Nepali Conversations

It has been more than a week since I posted my last blog. Time for an update on what I have been doing. First of all: my apartment! I have spend two nights there now and it is a great place. The only thing is that the geizer, shower and the toilet need some serious plumbing… But that will be done this week. The evening of my first night I invited my new VSO friends to my house. To celebrate they brought flowers and a box full of chocolate cake! We decided that beer and chocolate cake is a good combination J. Next day I cooked for myself the first time in three weeks, I did not know that I would miss cooking so much!
Buying things for my apartment is an adventure by itself. First of all there are no big department stores where you can simply buy everything. Everything is sold in small shops, all over Kathmandu. So the best thing was pretty much to just go bicycling around Kathmandu to look for shops that sell what you need: plates, cutlery, a gas stove, pots and pans, buckets, etc. A bed and curtains were most important. But just mentioning Koen his length would make the Nepali people laugh and shake their head: ‘No we don’t have beds and mattresses in that size’. After some searching I managed to find a carpenter shop and got a bed especially made. After three days it was ready and put on the back of a rikshaw (!!) to be brought to my new home.
If you would find me blogging about a guy named ‘Alex’ who is my Shreeman (husband), don’t wonder who it is. In the Nepali language we have a problem. ‘Koen’ in Nepali language means ‘Which one?’. And by telling a Nepali person you have a boyfriend, you might as well tell them you are open for loads of new romantic contacts. In short: you are either a whore or married. There is nothing in between. And to tell people I have a ‘boyfriend’ named ‘Which one’ would definitely lead to some assumptions… So  Koen will use his second name (Alex) and will in Nepali eyes be my Shreeman.
In between the beer drinking and arranging my apartment I have of course also done some serious stuff. First of all continuing my language course. Actually I really like it and I notice I can now have small conversation in Nepali. Most Nepali people (at the fruit shop, in the taxi, or just while buying some water) are not shy to ask me if I am married, if I have children, where I come from and what my name is ( yes in that order!).  It is great to notice how fast you progress if you have three hours of language training every day for three weeks!
But this week we have no language training: we have the VSO Annual Volunteer Conference. All 50 volunteers from all over Nepal came together in Nagarkot. Nagarkot is a small place in the mountains on the edge of Kathmandu valley: quite high and with a great view on the Himalaya’s, as you see on the picture. We are following workshops, exchanging experiences and sit in the lobby chatting and drink beer till late at night (which is eleven o clock in the evening, as Nepali people go to bed at nine). VSO is in a transition stage where they had to fire 10 staff! Luckily this has no implications on us volunteers, but it does lead to discussions on where to go from here. Next week we will be heading to a place called Banepa where we will live the village life for one week, to enhance our language skills.
In the middle our conference location: the Paradise Inn Hotel in Nagarkot.

dinsdag 29 maart 2011

Mijn appartement in Lazimpat, Kathmandu

I found an apartment! It is very light, including a garden! Check this video.

zaterdag 26 maart 2011

Apartment search, Holi and the Hash House Harriers

Last Saturday was the first time to get out of Kathmandu and see some of the countryside in the Kathmandu valley. Every Saturday there is an event from a group called The Himalayan Hash House Harriers. This is a group with two purposes: running and walking through the valley of Kathmandu every Saturday, and drinking beer afterwards. This time it was not just a ‘hash run’ but it was also Holi.
Holi is an Indian and Nepali festival were people party, dress up and… throw water and powderpaint at everyone they see. This could be a nice festival but in Kathmandu it is more or less an excuse for groups of men to walk around drunk and try and grope woman. So a great time to get the hell out of Kathmandu and breathe some fresh air! When me and the other new volunteers arrived in the small village where we would start our walk we were attacked by a bunch of children and after that by the other hash runners. Wet and with paint in our necks and faces we met the hash group. This consisted of people from the UN, some famous guy who is actually the designer of SesameStreet/the Muppets , VSO volunteers, Danish embassy guys, German telephone company workers and so on and so on. About thirty people from 18 till 60 years of age from all different countries and backgrounds. The walk started along ridges and paths with great views of the valley. After 1,5 hours we where back and beer and snacks where ready. And then a circle was formed and we had to stand in the middle, down a beer, sing a song and we were proud new members of the Hash group!
Back in Kathmandu it was time to sort out apartment stuff. But where to start? On the internet I found some houses and contacted the agents. Next day we met up with a guy who would show us nice apartments in the area of our choice. The first one was good: 2 bedrooms, bathroom, kitchen, quiet area but too expensive. The second one was… in the same house as a big Nepali family, so far goes privacy. The third one was big but dark and on the ground floor, everybody seemed to park their motorcycle right in front of the entrance door. So… some days after I saw some more apartment but still not the best. I have about three agents searching for me know. I am pretty sure I will find something in the next couple of weeks!

woensdag 16 maart 2011

Language and Loadshedding

Namaste! Besides this greeting my first words in Nepali are: ‘Malai panni jaanus’. They mean: ‘Me water give’. So instead of ‘panni’ I can also say: Malai beer jaanus, Malai taxi jaanus, Malai yoghurt jaanus. Just learn the word of what you need and you can start asking people! So Nepali seems an easy language
J. My first language lessons started this monday and I must say that they are actually fun! Our two trainers work with different tools including repeating, dialogue and having a good time! We also discuss cultural facts like how to dress or how man and woman behave different in Nepali culture. And the homework can be as follows: ask two people in Nepali their name and where they are from; and learn how to count till five. It is amazing to see how happy people are to talk with me in Nepali, even if its just stupid simple talk J. The local shop where I buy my coffee will now also be my homework dialogue place J

I think I found out how the system works so I will try to explain it.
Loadshedding: The system where, in different areas of the city and all over Nepal, power is regularly cut off. There is just not enough power to keep the country running day and night so they spread it out. This indicates that we only have power at certain times a day. We can get to know these times by looking at the ‘load shedding schedule’. This schedule hangs in the lobby of my guesthouse and the times are different every day!! So… every day you have to look at the schedule and sort out what is the best time to do what. The schedule of today was: electricity from 9 till 1 and from 4 till 8. So eight hours a day. If there is no electricity you only have one led-bright emergency light in your room, cold showers, no telephone network and no internet. This situation can shortly be described as: no fun! Unless… you find your way around it. If there is no electricity you can walk to the Thamel district where you have internet 24 hours a day; you can drink beers with friends around a candle; you can do your yoga exercises or read a book by led light. It’s all about the planning!

zondag 13 maart 2011

My first days in Kathmandu: A party, welcome dinner, guided tour and jetlag...

Here I am, sitting in a chill out internet/restaurant/lounge in the middle of Thamel, the backpackers area of Kathmandu. I will give a short account of my adventures till this far, and promise next time my writing will be more exciting ;)

My flight was quite relaxed as well as I had four seats for myself :) At Kathmandu everything went pretty fast, got my bags and there a Nepali guy from VSO was waiting for me with a car. Through the airport crowds and we drove straight into the streets of Kathmandu. Busy, but I immediately saw Kathmandu is smaller and nicer than for example Manila. Upon arrival at the guesthouse Jimi Oostrum was there, my future colleague + the ultimate volunteer guide of Kathmandu. Instead of a quiet night I was asked if me and the other two new VSO volunteers (David and Simone) wanted to join a dinner of a VSO birthday girl. Of course! A great opportunity to meet the other volunteers. There were about 15 of us and we had a great time. Including Dahl Baat(rice with sauce), Everest Beer and dancing in a closed lounge bar till late. And late in Nepal means till about 12 o clock at night ;) All the bars here are supposed to close every night at eleven!

Next day volunteer John invited me, Simone and David to walk around Kathmandu. He showed us the supermarket, good places to buy bread, eat lunch and buy clothes. Of course we actually had some coffee and a good lunch as well. The touristy center is called Thamel and is full with beer gardens, restaurant and shops. And the restaurants have great food like middle eastern hummus, pad thai and even cheese platters! At five we left for our welcome dinner at the VSO office. Saturday was a day with no plans and of course the day the jetlag finally hit me… Couldn’t sleep at night and couldn’t get out of bed during the day. Bit of a headache and not hungry. All I did that day was getting lost around Thamel and try out skype with Koen. Felt better in the evening, so I think I just needed a bit of rest.

Today is Sunday and I decided to write this blog and see if I can get my photo’s online. VSO arranged us a tour guide today and we went by car to see the Monkey Temple, another big Stupa and a Buddhist Temple. It was beautiful! The sun was shining, the temples were nice and quiet, and the monkeys adorable J

So altogether these first couple of days were even better than I expected really. With a great group of VSO volunteers, Kathmandu being a busy, but friendly city and a relaxed start of my stay. But… to stop all the fun, the In-Country Training starts tomorrow! And that will be 6 weeks of language training and workshops. We’ll see how that goes!

maandag 7 maart 2011

How it all began...

In January 2011 I made my decision. A month before that I found an offer in my mailbox. It said: 'job description possible placement Nepal'. I knew that VSO is not the organisation that would offer simple placements like 'become an english teacher at a primary school'. But the offer I opened that day exceeded all expectations. The placement brought together the skills of connecting different stakeholders and creating structures and small changes within an organisation. It asked for the skills that I had developed during my career. And all this within the Nepalese Ministry of Education, a government office that works together with NGO's, schools and companies in and outside of Nepal.

In Nepal children cannot choose how they want to be educated or what kind of education they want to receive. In Nepal they (or 'we' ) are working on the possibility for children to go to school; that there are enough teachers and that there is a good quality of education.

So we all know I said 'yes' to this new adventure. I will leave March 9 to Kathmandu. On March 11 I will start my in-country training for two months. I will learn the language, learn about the culture and stay with a host family for a week. After those two months I will start as Program and Documentation Officer at the Ministry of Education. I will keep you posted on my experiences!

woensdag 2 maart 2011

The great Himalinda adventure is about to start....!

I'm leaving march 9
Goodbye party march 4
Designed my first blog: march 2