zondag 29 mei 2011

Thuis in Kathmandu

Alweer ruim een week is voorbij gegaan sinds mijn laatste blog. Hoog tijd voor de volgende!

Mijn bagage is terecht. Na twee dagen in de hitte van Delhi op de luchthaven te hebben gestaan, heeft mijn bagage de weg naar Kathmandu gevonden. Ik heb weer de rest van mijn bagage en Linda heeft haar kaas… Ach, voor iemand die al bijna drie maanden zonder kaas van Klaas heeft moeten leven waren ze nog prima te eten.

Inmiddels heb ik een eigen kantoortje ingericht in het appartement van Linda. Wireless internet om op de laptop te werken, wat kunst aan de muur, een bureau van ruim twee meter voor al mijn spulletjes en net als de baas van Linda een bankje en salontafel met lectuur zodat mensen kunnen wachten tot ik tijd voor ze heb :-)
Behalve in mijn eigen kantoortje voel ik me ook in de rest van Kathmandu redelijk thuis. Als echte Nederlander scheur ik nu op mijn fietsje door de chaos van Kathmandu, en s’nachts maken Linda en ik in de donkere straten de blits met onze Hema fietslampjes.

Naar goed Nepalees gebruik heeft Linda mij als haar man geshowed aan de mensen van het ministerie en het VSO office. Verder ook de VSO collega’s van Linda ontmoet. Erg leuke mensen, heb al met Simone en Linda hardgelopen en ze weten ook hoe ze een feestje moeten vieren. Housewarming of gewoon een biertje drinken, Linda weet ze wel te vinden! Laatst een biertje wezen drinken terwijl de trompettist van UB40 optrad. Zingen kan hij ook! De politie dacht er iets anders over en pakte de kroegeigenaar en het bar personeel op. Kroeg gesloten…? Waarschijnlijk weigerden ze smeergeld te betalen. Naast verkeerschaos, autovrije maan-, dins-, woens-, etc dagen (ook wel bandh’s of stakingen genoemd) en een kakkerlak die in je slaap aan je hand knabbelt is dit óók Kathmandu.

Oh ja, even tussendoor, het parlement heeft gefaald om de grondwet voor de deadline (gister) af te krijgen. De deadline wordt 3 maanden uitgesteld, dat betekent in ieder geval de komende 2 maanden geen bandh’s!

Verder al twee lessen Nepali achter de rug. Wahaa Pharping en Kirtipur jaanus ra ghuhma. Mero lekhu pugyo ra ma roknu!

Koen

woensdag 18 mei 2011

Welkom Koen in Kathmandu.

Van Linda had ik begrepen dat ik mijn bijdrage aan de huur voor het appartement zou moeten voldoen in natura. Geen probleem dacht ik! Nu blijkt dat ik een blog moet bijhouden… Dus hier mijn aller eerst blog.
Gister ben ik aangekomen in Kathmandu. De weken ervoor heb ik alle spulletjes verzameld die Linda nog wilde hebben. Na alles inpassen, wegen, herverdelen, wegen, opnieuw inpakken, en nog een keer opnieuw inpakken en die cyclus een aantal maal herhalen was ik er klaar voor. Daar stond ik met backpack, laptop tas en handbagage, allen tot het maximum gevuld met eten, kleding en schoenen. Verder nog twee jassen over elkaar en laarzen aan met zonnebril en Peruaanse water drager in mijn jassen.
Het eerste stuk met British Airways van Schiphol naar Londen . In Londen begonnen de eerste problemen al, mijn vlucht van Schiphol was vertraagd. Gelukkig bleef de vlucht naar Delhi met Air India op me wachten en verzekerde de Britse Air India medewerker dat ook mijn bagage het nog zou redden. Toen ik ook alvast om mijn ticket voor Delhi-Kathmandu vroeg vertelde hij me dat ik was omgeboekt naar Jet Airways. Vreemd dacht ik, dat hadden ze ook wel uit zich zelf mogen laten weten. Na het noteren van mijn nieuwe vlucht met vertrektijd rennen naar het vliegtuig.
De vlucht was wel OK al leken de stoelen alsof ze ontworpen waren om het gebruikers zo ongemakkelijk mogelijk te laten maken. Gelukkig was een stoel naast me leeg en kon ik gezellig kletsen met een Brits-Indiase promovendus. Vervolgens aankomst in Delhi. Ik wist natuurlijk al welke vlucht ik zou moeten hebben, maar ik kreeg die ticket niet zomaar mee. Eerst zou alles zorgvuldig uitgezocht moeten worden en bekeken worden wat “de beste vlucht” naar Nepal zou zijn. Na anderhalf uur werd mij verteld dat ik met dezelfde vlucht mee zou gaan als wat mij in Londen was verteld. Dat het zo lang duurde verbaasde me niets. Ik was al elke keer bang dat mijn naam of vluchtnummers verkeerd zouden worden overgenomen, ik observeerde dat die Indiërs zo’n inefficiënte en incompetente uitstraling hadden. Ik moest eens weten…
Toen een erg comfortabele vlucht naar Kathmandu (niet sarcastisch, volgende keer wil ik weer met Jet Airways), die eveneens tot maximaal 75% vol was. Op Kathmandu hopen dat Linda mijn sms had ontvangen dat ik met een andere vlucht zou komen en er een uur eerder zou zijn. Bleek mijn backpak met oa kaas van Klaas niet te zijn aangekomen…. Die zou de eerst volgende vlucht vanuit Delhi komen… Gelukkig kon ik Linda na een belletje binnen een paar minuutjes in mijn armen sluiten  Linda bleek 10 minuten eerder al op de lichthaven te zijn, haar werd echter verteld dat ik morgen pas zou komen, ze was erg opgelucht dat ik er nu al was. Ik kreeg van haar een echt Nepalees welkom met bloemenkrans en een soort dasje om. De rest van de dag lekker “bij gekletst” en lekker wat gaan eten en gaan drinken. Linda had voor de eerste twee weken een heel programma voor me klaar met opdrachten zoals the shopping game, Nepali Language classes, meeting your new friends, your first bicycle ride to the ministry of education with map en get lost in Thamel en let Linda save you. Die laatste twee opdrachten heb ik vandaag met succes volbracht. Kathmandu is een relaxte stad. Zeker niet zo druk en hectisch als bijvoorbeeld Delhi. Daarnaast zijn de mensen ook relaxter je wordt vrijwel niet lastig gevallen en in het geval dat toch gebeurt zeg je gewoon een beetje dwingend dat je geen interesse hebt en dan gaan ze ook weg. Ja, hier kan ik mij de komende 5 weken wel vermaken. Maar helaas ben ik nog niet van die Indiërs af. Net even de luchthaven gebeld, bleek mijn bagage vandaag weer niet te zijn aangekomen. Na wat rondbellen met Jet Airways en de luchthaven blijkt dat Jet Airways nooit mijn bagage van Air India heeft ontvangen en het waarschijnlijk nog steeds in Delhi is. Morgen maar even langs het kantoor van Air India, hopen dat mijn tas morgen wel langskomt. Mijn reiskleren beginnen een beetje te stinken, al hoort dat misschien hier….

donderdag 12 mei 2011

The Ministry of Education: A short blog on understanding how things could possibly go wrong in a development country.

My first day at work started great: the building of the ministry of education looks beautiful on the outside, with a garden around it and an old fountain in front. Not very well maintained, but hey its an old building. Until I walked in and discovered this building does not only have people as inhabitants.

First there are all the old stuffed animal heads on the walls in the staircases. Old scruffy boars, buffalo’s, and dear all stare at you when you walk up the stairs. In every corner there are old dusty chairs, broken desks, old files, maps and paperwork. It’s dark and dusty… and it smelled as if some people have used the corners as a toilet (I discovered why when I found the real toilets). And then some parts of the ceiling have fallen down, taking with them a whole bunch of bat shit (nobody really takes the effort to clean what came down). These bats apparently live at the top floor of the building. Walking along these hallways avoiding the hundreds of electricity wires hanging around I could not help but laugh to myself. Is this really an official government building?



Above the main entrance of my section some pigeons have build their nest. Me and Raj from VSO walked in and got welcomed by Hari, the chief of the section and my counterpart. He called together the 7 people that work in the section and welcomed me. Tea was brought in and there was some small talk. And then they showed me my workplace: a small desk in a cubicle right next to the entrance door (yes, I can hear the pigeons from my workplace). No computer, and not too much daylight unfortunately. I went to work, installed my laptop, created a gmail account (everybody uses gmail). And then… what?

The first three days everybody assumed I knew exactly how to get started with my new job. I decided to first orientate myself and quietly get used to my new office place: read some documents on the ministry and drink tea with my colleagues to get to know them. Days go fast: you start 10 o'clock, tea time is at 11 and at 13 o'clock it’s an hour lunch break. The loadshedding starts at 14 or 15 o'clock (which means no more power for the rest of the day!!). Computers shut down and people start drinking tea again and read the newspaper until it’s time to go home at 17:00.
At the end of the third day I decided it was time for me to get out of my cubicle and talk with my big chief and counterpart Hari. I asked him if he knew some small things I could start working on in our section. His answer was: ‘Actually everybody in the Program and Policy Analysis Section is just doing administrative work’, and then he said secretly ‘we are more like a post office!’ Apparently he thought that was funny. He did not want to bother me with that kind of work! No, my work would be to collect AND analyze ALL policies the ministry of education have made in the last years. And if I also could be so kind to analyze the financial systems of some other ministries of education in the world and report this back to him.

Conclusion: this section is called the Program and Analysis Section, and on my third day I discovered that my job would actually be to DO the things this section is actually meant to do! I walked out of the ministry and decided I seriously needed a drink…

The next day I got started on this huge task. It seems enough to keep me going for even three years: collect all policies, document them, see who made them, if they are approved and if they are being implemented. The financial assignment I decided to ignore for now. Firstly: I will write a toolkit on analyzing policies within the Nepali context. Secondly: I will create a some kind of documentation and analyzation on policies within the ministry. The toolkit I will make myself but at the same time try to get my stamping colleagues to familiarize themselves with it. The second document I will try to make together with these colleagues once we both know how. This all to make sure that when I leave they will be able to do it themselves and have my toolkit to fall back on.

A small plan is made, and it seems like a nice idea. I will keep you informed on how it works in reality!

zondag 1 mei 2011

Rafting, partying and… working!

Finally I have started working. But not before I had some serious action and partying! I left Kathmandu for a two day rafting trip on the Trisuli river. Of course nothing in Nepal would go how you have it in mind and you have to be ready for all kinds of surprises. My surprise was that I was the only one in the tour bus who was going on the rafting trip. Was I going to be the only one in the raft? Of course not! 40 Chinese people had arranged their own transport and arrived an hour after me. Chinese seem pretty much the same in every country: they all have camera’s, don’t listen to instructions and they talk Chinese… J There I was going down the river with 40 Chinese going crazy with camera’s, splashing each other and screaming at every rapid. And many would fall out of the rafts of course! At the end of the last day me and an old Danish guy were left behind in a village on the riverbed. It was either doing the same trip tomorrow with a new Chinese group (?!!?) or going further along the quiet part of the river. Of course we choose the last. As it was only us two and the guide the guide decided to bring along the rest of his family for the next day. So in the morning our new raft crew showed up: about six children between the age of 4 and 12 years old! And of course these children scream louder than the Chinese. So we were going down the river with Nepalese children songs on the background and beautiful warm and sunny views. And every once in a while I would let myself drop in the water for a swim, pulling along two Nepali children.

Now a bit more about my new friends in Nepal… Having new friends means you have to find reasons to meet up with each other. The main reasons we have made up are: housewarmings, start the new job soon party, just started our new job party, birthday party, goodbye party for David, a few networking events and I don’t know what else we have been making up just for the sake of meeting up and having fun. And drinking a couple of beers of course... I haven’t been partying this much for a long time! This weekend has been busy especially, starting with going to the bar/restaurant 1905. There was a nice ska band playing. As always when going out here you meet a lot of new people with interesting stories. And the more alcohol gets involved the more interesting it gets… until at eleven o clock all the lights go on, no more alcohol gets sold and  you kind off stick around talking till the police comes and everybody has to leave in like 10 seconds. This is called a curfew that the police keeps intact for getting bribes from the bar who want to stay open longer.
Interesting people and stories…this night we met the trumpet player of the band UB40, a guy named Steve (the hippy) and a drunk guy we called Outback John. After accidentally stealing UB40’s beer, we decided to head off to Johns place for some after drinks (Steve the hippy ended up joining us). At three o clock nobody was leaving anymore and we all crashed. Getting up at seven in the morning walking home to my house hovering somewhere between a hangover and being tipsy is actually quite nice J At ten o clock we all met at my house again for a big english breakfast and Steve the hippy ended up being a great cook!
And then it was queensday. We all got dressed in orange and left for the Summit Hotel where people sold their crap and we would all have free drinks and cheese and haring. I taught my new friends ‘leve de koningin’ and ‘Hieperdepiep Hoera’. It was a bit boring at first but then the free drinks came out, we started singing the National anthem and Guus Meeuwis music was on speakers. It was so cheesy it was fun again! Since yesterday there are five more people who fell drunk and in love with the Queen and don’t even know her.
And then the new job. I survived the first two days and I have so many impressions it will need a whole new blog post! So I will write a full blog about it next week!