donderdag 30 juni 2011

Barbecueën met Regen

Hier de volgende update van mijn verblijf in Nepal.

Er zijn een hoop kleine dingen gebeurd maar we zijn geen weekend meer weggegaan. De meeste dingen die we in de buurt wilden doen hebben we zo’n beetje wel gezien/gedaan. Daarnaast is de moesson nu echt begonnen. We hoorden dat in Nederland een paar regendruppels zijn gevallen en een paar regenplassen lagen. Nou, hier regent het al sinds zaterdag ongeveer twee tot zes uur per dag. Daar moet nog de regen die valt in de nacht bij! Dat betekent niet je poncho vergeten wanneer je op pad gaat, grote plassen op straat en schone was dat niet meer droogt aan de waslijn.

Afgelopen tijd hebben we ons een beetje gericht op het expat leventje. We hebben bij het Britse consulaat meegedaan aan een pubquiz, ik heb geprobeerd mee te rennen met de Hash (daarover hieronder meer), een herkansing van een pubquiz later die week (deze keer wel gewonnen maar niet dankzij Linda en ik. We hebben besloten dat we wel een betere manier weten om onze hersenen te gebruiken, in plaats van zinloze feiten uit het hoofd te leren) en later deze week gaan we Canada Day vieren (wat dat dan ook mag wezen) georganiseerd door de Canadese ambassade.

Zoals ik in de vorige blog al aankondigde hebben we afgelopen vrijdag Linda’s verjaardag gevierd. Linda had twee lekker salades gemaakt en een goede barbecue geregeld, een paar biertjes en wat drank erbij en je hebt de formule voor het perfecte feestje. Een feestje waar je niet meer overheen kan! De volgende dag ging ik met de Hash meerennen. Linda voelde zich op de een of andere manier niet zo goed, ik weet ook niet hoe dat kwam. Maar goed, Hash. Zoals een Hasher wel eens onder woorden heeft gebracht “The Hash is a drinking club with a running problem”. Wat ik van Linda begrepen heb is dat een groepje expats samen met elkaar door de natuur rennend of lopend een speurtocht doet en achteraf een biertje drinkt en elkaar op een corporale manier belachelijk maakt. Leuk dacht ik. Met een aantal andere VSOers (die zich wel goed voelden) stapten we in de taxi en volgden we de route beschrijving van de website. Ondertussen brak de stortregen los en konden we de start van de speurtocht niet vinden. Tijdens het zoeken kwamen we nog drie andere auto’s van Hashers tegen die het ook niet konden vinden. Maar de taxi verwisseld voor de auto’s (scheelt als je een taximeter hebt lopen). Na nog een paar uurtje rondrijden, autopech en door grote plassen baggeren hebben we toch maar besloten om weer naar huis te gaan. Dan de volgende keer maar rennen in de regen en elkaar belachelijk maken.

Ondertussen is Channah (zusje van Elleke) nog even bij ons gebleven. Ze werkt in Bangladesh maar moest in het buitenland haar vism verlengen. Met haar zijn we nog naar Patan (een stad wat tegen Kathmandu is aangegroeid) gegaan en hebben we een festival bezocht. De stad staat bekend om haar culturele en architectonische schoonheid. Als ik eerlijk ben heb ik dat allemaal na 1,5 maand in Nepal wel gezien, maar het was wel aardig…

Dus morgen en overmorgen Canada Day vieren en zondag mijn verjaardag! Het plan is om naar het casino te gaan. Je hoort in de volgende blog wel hoe dat is afgelopen :)

donderdag 23 juni 2011

Feestjes en permacultuur

Deze week is een druk weekje. Van het weekend zijn we met de vrienden naar Saakhu gegaan waar Ben werkt. Hij is geen VSO-er maar in dienst van een Nederlandse NGO (stichting Veldwerk) die onder andere sustainable farming stimuleert onder de bevolking en een weeshuis runt. Allereerst wordt alle benodigde energie zelf opgewekt met waterkracht, zonne-energie, biogas en daar komt nog windenergie bij zodat ze altijd energie hebben. Maar fascinerender is dat hij de farm runt volgens permacultuur principes. Dat betekent dat door de juiste combinatie van planten en omgeving een optimaal ecosysteem wordt gecreëerd waardoor geen bestrijdingsmiddelen nodig zijn of bemesting nodig is. Hierdoor worden verschillend soorten groente verbouwd wat het risico van een slechte oogst ook nog eens spreidt. Echt fascinerend! Ik ga mijn vader overhalen om ook een stukje permacultuur te introduceren in zijn tuin.

Afgelopen dinsdag hebben we met z’n tweeën Linda’s verjaardag gevierd. We zijn uit eten geweest in een luxe Frans restaurant waar we biefstuk, kwartels en een kaasplankje gegeten hebben. Smaakte erg goed! Daarna lekker een waterpijp gerookt in een relaxte kroeg met live muziek. Linda heeft daar nog het leven van straalbezopen Nepalees gered. De jongen lag buiten bewustzijn in zijn eigen braaksel terwijl zijn vrienden de kots van zijn gezicht en kleren afveegde en hem koele lucht toe wapperde. Linda kon nog voorkomen dat de jongen in zijn eigen braaksel stikte. Ze introduceerde zichzelf als iemand die “into First aid” is en legde de jongen in de stabiele zijligging. Volgens mij dachten de jongens dat zij een arts was, we werden in ieder geval hartelijk bedankt voor Linda’s vakkundige hulp.

Gisteren zijn we wezen eten bij de huisbaas en (een deel van) zijn familie. Echt lieve mensen. Zij had (erg) lekker Nepalees eten gemaakt en speciaal voor ons bier in huis gehaald. Linda had voor het diner een appeltaart gebakken die goed werd onthaald.
Het is een moderne gastvrije familie met een vrijgevochten dochter die goed Engels kan. Ze heeft echt mazzel gehad als je het vergelijkt met de huisbazen van andere VSO-ers, waar je bijvoorbeeld de huisbazin de hele tijd om je heen tippelt, zich bemoeit hoe en wat voor eten je maakt en het niet goedvindt als je te laat thuis komt!

Vanavond gaan we deelnemen aan de expat pubquiz en als het goed is een fles wijn winnen. Vrijdag vieren we Linda’s verjaardag met de VSO-ers met een BBQ bij ons thuis. Jullie horen nog wel hoe het is geweest. Tot slot wil ik nog delen dat ik met de fiets bijna een koe had aangereden (heiligschennis). Het is gebruikelijk dat je belt wanneer je in nauwe steegjes de bocht om fietst, maar die koe luisterde niet!

woensdag 22 juni 2011

Olifant, fiets of motor?

Van 11 tot en met 14 juni naar Chitwan National Park gegaan. Een uitgestrekt gebied met neushoorns, olifanten, bijzondere vogels en als je geluk (of misschien ongeluk) hebt met beren en tijgers. Natuurlijk was het weer traditioneel onderhandelen over prijzen. Echter, de verschillende aanbieders waren erg consequent in hun (voor Nepalese begrippen) absurde prijzen. Ze lachten Linda zelfs in haar gezicht uit wanneer ze uitlegde dat ze geen toerist was maar een vrijwilliger met een Nepalees salaris. Dat pikte Linda natuurlijk niet en besloot de Egypte truc te gebruiken (doorbreken van een kartel door aanbiedingen van andere partijen te vervalsen). Linda zei vastberaden dat ze een aanbieding van de helft van de standaard prijs had en vroeg of hij het goedkoper kon. En dat kon!

Chitwan is voor de rest een relaxt dorpje. De eerste dag lekker genoten met een biertje aan de rivier met uitzicht over het park en de zonsondergang. De volgende dag op olifantensafari gegaan en onder andere neushoorns gespot. Vervolgens Pinky (de olifant die lychees kan pellen!) gewassen. Dat was echt lachen; op zo’n groot beest zitten en water op je hoofd gespoten krijgen. Vervolgens met gids de rivier afkanoën en terug wandelen door het park om wild te spotten. Ik kan je vertellen dat te voet neushoorns spotten wel wat anders is dan vanaf een olifant. Je voelt je een stuk kwetsbaarder en het is wel eerder voorgekomen dat gidsen toeristen de boom in hebben moeten helpen. Op een gegeven moment liepen we door lang gras naar een uitkijktoren waar andere toeristen ons gadesloegen. Eenmaal op de toren bleken we tot 20 meter langs een neushoorn gelopen te hebben!

De volgende dag wilden we de omgeving bekijken. Dat zouden we eerst met de fiets doen, toen kreeg Linda het idee om met een motor te gaan. We hebben allebei geen motor rijbewijs maar Linda gaf aan dat ze wel op een scooter had gereden met handmatige versnelling en dat zo’n zware motor wel hetzelfde zou werken… Na wat uitleg over hoe je ook al weer motor moet rijden (?!) kregen we de motor mee. Maar zowaar, na een kwartiertje stuntelen ging het al heel aardig. Toen durfde ik het ook wel aan en zit ik nu te denken om onze auto in te ruilen voor een motor :)

Pictures of Chitwan National Park!

woensdag 15 juni 2011

A good day at work @ Ministry of Education Nepal!

An early day today at the ministry. Often Nepali people don’t mind setting up meetings at 8 in the morning... They are awake from 5 o clock in the morning anyway (Most Nepali go to bed around 9 in the evening!). This morning me and my section chief had a meeting with the World Bank at 8 o’clock about girls scholarship. We were with about 10 others sitting in a room with air-conditioning on full speed. The discussion is diverse: how do we target these girls? How do we combine new scholarships for girls with the old and existing ones? And we also have to look at how quality in the classroom could be improved. The World Bank and the ministry have strong opinions, but it is impressive to see how both parties look for common ground in this aspect. I agree on writing up a document with input from everybody on good practices in what works in keeping girls at school.

At 10 o’clock I walk into my office. I show my colleagues some pics of my trip to Chitwan National Park. At 10:15 my colleagues mention another meeting I should definitely join them in going to: about the policy guidelines and budget. Deeraai important! The general secretary and ministry of Finance will also be there. We walk up and I walk into a room full with Nepali men aged between 40 and 60. Except for my female colleague (who takes a seat in the back instead of at the table) there are no other females around but me. I decided to sit next to my colleague and realize this meeting is (again) in Nepali. In the mean time my female colleague goes around with the ‘present’-list... My Nepali is not yet developed on a professional level, so I quickly give up trying to understand. My other colleague presses me that it’s very important to be there and maybe I could just read the people’s faces to understand them (?!). After 15 minutes I decide I have shown my white face around and excuse myself with a lot of namaste’s.

In my cubicle I read an email from Worldbank and start up a document on successful practices in girls schooling. At twelve o'clock load shedding kicks in, no light or electricity for now, so it's time for lunch! My only Dutch colleague from another section joins me for some samosa’s and yoghurt in the canteen. At the lunch table we catch up with some people from Unicef. Back in the office I get an update on the Nepali spoken meeting from my colleague. After that my Dutch colleague and me sit together to discuss a report we start writing together on finance in education.

Back in the cubicle its 14:30. Plenty of time for a blog and checking for good practices on keeping girls at school. One of those good practices appears to be to have more focus on Math and Science in the classroom. Where did I hear that one before? ;)

woensdag 8 juni 2011

Koen door de weeks & the pictures!

Tot nu toe heb ik voornamelijk verteld over de weekenden, maar uiteraard ben ik door de week ook in Nepal :-) Linda werkt dan natuurlijk bij het Ministry of Education en ik werk aan het schrijven van artikelen (al twee eerste versies verstuurd). Het gaat lekker die smoglucht doet me goed! Zo goed dat ik twee weken langer kan blijven. Verder soms problemen met internet, maar dat doet me denken aan de ICT faciliteiten van de UvA ;-)
Verder lunchen met momo’s of biertjes drinken met de andere westerlingen hier. Zo hebben we housewarmings, verjaardagen, naar een kroeg met live muziek of gewoon een borrel. Linda bouwt steeds verder aan haar huisje. Ingelijste foto’s, nieuwe vloerbedekking en ik heb nu naast een eigen kantoor ook een lounge om te ontspannen.
Zo dat waren weer drie blogs achterelkaar, ik maak toch meer mee dan ik had gedacht! Ik zal de volgende blog weer volgende week donderdag schrijven (echt waar...).

3,4,5 juni. Uitzichten en meer Middeleeuwen

Dit weekend zijn we vrijdagmiddag begonnen met het bekijken en beklimmen van de Swayambhunath alias de monkey temple. Een mooie tempel met aapjes en… een fantastisch dakterras met uitzicht over heel kathmandu. Genietend van een biertje, de zon en het uitzicht vroeg ik me af waarom VSO-collega’s hier niet altijd afspreken in plaats van Jazzupstairs. In ieder geval de ideale plek om het weekend te beginnen!
De volgende dag zijn we naar Dhulikel gegaan om de drukte te ontsnappen en van het uitzicht te genieten van het bergdorpje. Uiteraard wilde wij slapen in het beste plekje van Dhulikel met het mooiste uitzicht. Dat betekende een halfuurtje stijl de berg op klimmen naar de top. Maar daar was ik het uitzicht van vrijdag al vergeten. Dit was nog mooier! Ons hotel stond op het topje van de berg waar we (wederom bij gebrek aan andere gasten) voor een zacht prijsje de mooiste kamer hadden. Als toppunt lag het dakterras naast onze kamer waar we konden genieten van een biertje en een schaaltje pappad (soort van Nepalese chips). Tegen de avond zijn we naar een tempeltje om de hoek gegaan waar de steile trap vanuit het dorp eindigde. Daar was niet veel aan; een tempel waarin graan en materialen lagen opgeslagen, bewaakt door stellingen met militairen met machine geweren (vanwege een zendmast daar). Volgens de LP was het een populaire bestemming voor Nepalesen. Maar goed, wij gingen voor het uitzicht. We hebben een beter plekje dan de bewaakte tempel uitgezocht en genoten van de zonsondergang over de vallei. Daarnaast konden we ook nog sneeuw op de Himalya zien, wat een geluk! Verder is Dhulikel wel een aardig dorpje met een paar aardige tempels. En natuurlijk een top hotel met prima service, echt een aanrader.
De volgende dag zijn we vertrokken naar Bhaktapur, de best bewaarde middeleeuwse stad van Nepal. Om Bhaktapur binnen te komen moesten we omgerekend 11 euro pp betalen. Linda voor de verandering ook, vanwege regionaal beleid waar de vrijstelling voor volunteers niet geldt. Elf euro is echt een hoop geld, zeker als je voor 50 cent met chowmine kan lunchen of als je zoals Linda elke maand maar 300 euro betaald krijgt. Ik met mijn top (AiO) salaris betaalde natuurlijk voor Linda :-)
Bhaktapur is een van de meest indrukwekkende plek in Nepal tot nu toe. Mooi oude gebouwen, mooi versierde tempels en mooi pleinen. Het weekend hebben we uiteraard afgesloten met een biertje samen met een Luca een kennis van ons die we toevallig tegen kwamen.

27-28-29 mei. Tempels, Bloedoffers en Middeleeuwse verhalen.

Zoals ik aan het einde van mijn laatste blog al zei, zijn we twee weekenden geleden op vrijdag middag en zaterdag naar Pharping en Dakshinkali gegaan en zondag naar Kirtipur.
We zaten vrijdagmiddag net op de fiets, barstte de regen los! Aangezien dat weekend de deadline van de grondwet was, was er uiteraard weer een Bandh. Een taxichauffeur met zijn vriend moesten er ook zijn en wilde ons voor een zacht prijsje naar Pharping brengen.
Pharping staat bekend om zijn hoeveelheid tempels, die we uiteraard allemaal bezocht hebben. En we hebben onze karma weer bijgewerkt door alle prayer wheels rond te draaien. Voor de rest stelde Pharping niet zo veel voor. Behalve westerlingen in boeddhistische retreat waren wij de enige toeristen. Dat zorgde aan de ene kant voor dat we voor een gunstig prijsje een hotelletje konden krijgen. Aan de andere kant waren restaurants dicht (inclusief het restaurant op het dakterras van ons hotel) en we het enige slachtoffer waren voor oplichters. Zo zijn we bij een resort gaan eten (erg lekker trouwens) waarbij de ober de rekening terplekke uitrekende met een rekenmachine. Wij vertrouwde het niet helemaal en vroegen om een rekening. Die bleek 25% lager uit te vallen, waarbij de ober keek alsof hij ook niet wist hoe dat mogelijk was.
De volgende dag met de taxi naar Dakshinkali gegaan. Daar waren we wat minder scherp. We hadden een taxi geregeld om ons te brengen, een halfuurtje te wachten en ons weer op te halen. Na lang onderhandelen kwamen we op een prijs die mij toen al te hoog leek (ongeveer enkeltje appartement-luchthaven, +/- 7 km). Maar toen bleek dat hij de auto alleen 5 minuten de berg af hoefde te rollen, wist ik het zeker (een kleine km). Maar goed, lekker rondgelopen en dierenoffers gezien waarbij het altaar van Parvati besmeurd werd met bloed. Erg interessant… Verder nog leuke mensen ontmoet en lekkere koffie gedronken. Twee uur later terug bij een boze taxichauffeur. Misschien niet helemaal netjes, maar de redenering naar hem toe was dat wij niet wisten hoever Dakshinkali was en dat hij daarvan geprofiteerd heeft met zijn exorbitante prijs. Wij profiteerden echter dat wij niet wisten wat er allemaal te zien was en hebben hem daarom voor hetzelfde bedrag langer laten wachten. Na 10 roepies extra ging hij schoorvoetend akkoord.
Volgende dag wilde wij ons een beetje verwennen bij een resort in Dollu. Na een stevige wandeling kwamen wij daar aan. Het ressort was prima met aan mooi uitzicht over de vallij en s’nachts een heldere sterrenhemel. Overdag was een bruiloft maar in de avond waren we weer de enige toeristen. Zover geen probleem, totdat we ons realiseerden dat het ressort na de bruiloft werd gerund door kinderen. Bij het avond eten kregen we alleen saus omdat we niet expliciet rijst hadden besteld (ja dom van ons, we gingen er van uit dat het gerecht inclusief rijst was… Maar even iets zeggen ho maar). Als we ook nog rijst wilde hebben zouden we nog een halfuur moeten wachten... Maar goed, we hadden er niet al te veel voor betaald en kregen een mooi uitzicht met lekker terrasje voor terug. Dan moet je het gebrek aan rijst, rauwe eieren als ontbijt en een kind-ober die niet weet wat zout is maar voor lief nemen.
De volgende dag met de bus richting Kirtipur en het laatste stuk lopen. Kirtipur heeft een middeleeuwse binnenstad met een rijk verleden. Zo werd de laatste keer dat Kirtipur verslagen werd alle neuzen en lippen van de mannen afgesneden :-s Tijdens ons bezoek kwamen we een jonge tegen die we de weg vroegen. Hij wilde wel het een en ander laten zien en vertellen. Het was heel interessant. Na dat we hem een lunch getrakteerd hadden, vroeg hij uiteraard voor geld voor studie boeken. Ach ja, na zo’n goede middag gaven we hem graag wat.