woensdag 8 juni 2011

27-28-29 mei. Tempels, Bloedoffers en Middeleeuwse verhalen.

Zoals ik aan het einde van mijn laatste blog al zei, zijn we twee weekenden geleden op vrijdag middag en zaterdag naar Pharping en Dakshinkali gegaan en zondag naar Kirtipur.
We zaten vrijdagmiddag net op de fiets, barstte de regen los! Aangezien dat weekend de deadline van de grondwet was, was er uiteraard weer een Bandh. Een taxichauffeur met zijn vriend moesten er ook zijn en wilde ons voor een zacht prijsje naar Pharping brengen.
Pharping staat bekend om zijn hoeveelheid tempels, die we uiteraard allemaal bezocht hebben. En we hebben onze karma weer bijgewerkt door alle prayer wheels rond te draaien. Voor de rest stelde Pharping niet zo veel voor. Behalve westerlingen in boeddhistische retreat waren wij de enige toeristen. Dat zorgde aan de ene kant voor dat we voor een gunstig prijsje een hotelletje konden krijgen. Aan de andere kant waren restaurants dicht (inclusief het restaurant op het dakterras van ons hotel) en we het enige slachtoffer waren voor oplichters. Zo zijn we bij een resort gaan eten (erg lekker trouwens) waarbij de ober de rekening terplekke uitrekende met een rekenmachine. Wij vertrouwde het niet helemaal en vroegen om een rekening. Die bleek 25% lager uit te vallen, waarbij de ober keek alsof hij ook niet wist hoe dat mogelijk was.
De volgende dag met de taxi naar Dakshinkali gegaan. Daar waren we wat minder scherp. We hadden een taxi geregeld om ons te brengen, een halfuurtje te wachten en ons weer op te halen. Na lang onderhandelen kwamen we op een prijs die mij toen al te hoog leek (ongeveer enkeltje appartement-luchthaven, +/- 7 km). Maar toen bleek dat hij de auto alleen 5 minuten de berg af hoefde te rollen, wist ik het zeker (een kleine km). Maar goed, lekker rondgelopen en dierenoffers gezien waarbij het altaar van Parvati besmeurd werd met bloed. Erg interessant… Verder nog leuke mensen ontmoet en lekkere koffie gedronken. Twee uur later terug bij een boze taxichauffeur. Misschien niet helemaal netjes, maar de redenering naar hem toe was dat wij niet wisten hoever Dakshinkali was en dat hij daarvan geprofiteerd heeft met zijn exorbitante prijs. Wij profiteerden echter dat wij niet wisten wat er allemaal te zien was en hebben hem daarom voor hetzelfde bedrag langer laten wachten. Na 10 roepies extra ging hij schoorvoetend akkoord.
Volgende dag wilde wij ons een beetje verwennen bij een resort in Dollu. Na een stevige wandeling kwamen wij daar aan. Het ressort was prima met aan mooi uitzicht over de vallij en s’nachts een heldere sterrenhemel. Overdag was een bruiloft maar in de avond waren we weer de enige toeristen. Zover geen probleem, totdat we ons realiseerden dat het ressort na de bruiloft werd gerund door kinderen. Bij het avond eten kregen we alleen saus omdat we niet expliciet rijst hadden besteld (ja dom van ons, we gingen er van uit dat het gerecht inclusief rijst was… Maar even iets zeggen ho maar). Als we ook nog rijst wilde hebben zouden we nog een halfuur moeten wachten... Maar goed, we hadden er niet al te veel voor betaald en kregen een mooi uitzicht met lekker terrasje voor terug. Dan moet je het gebrek aan rijst, rauwe eieren als ontbijt en een kind-ober die niet weet wat zout is maar voor lief nemen.
De volgende dag met de bus richting Kirtipur en het laatste stuk lopen. Kirtipur heeft een middeleeuwse binnenstad met een rijk verleden. Zo werd de laatste keer dat Kirtipur verslagen werd alle neuzen en lippen van de mannen afgesneden :-s Tijdens ons bezoek kwamen we een jonge tegen die we de weg vroegen. Hij wilde wel het een en ander laten zien en vertellen. Het was heel interessant. Na dat we hem een lunch getrakteerd hadden, vroeg hij uiteraard voor geld voor studie boeken. Ach ja, na zo’n goede middag gaven we hem graag wat.

1 opmerking:

  1. Leuke manier om wat van de stad te weten te komen en voor die jongen ook leuk dat hij zo voor zijn studieboeken kan sparen toch?
    Groetjes Gabrielle

    BeantwoordenVerwijderen