maandag 30 januari 2012

Op een modelschool mag je geen leerlingen slaan

Hieronder het artikel welke vandaag in het Wereldomroep Expat Magazine is gepubliceerd!
Zie ook: http://www.rnw.nl/nederlands/article/op-een-modelschool-mag-je-geen-leerlingen-slaan

Linda Ris werkt in Nepal als adviseur voor het ministerie van Onderwijs. Namens ontwikkelingsorganisatie VSO Nederland geeft ze advies over onderwijsprojecten en doet ze achtergrondonderzoek. Daar horen ook bezoekjes bij aan afgelegen oorden, zoals een reis naar het verre westen van Nepal…

Werken bij het Nepalese ministerie van Onderwijs verveelt nooit. De ene keer buig ik mij over de vraag hoe je meer meisjes naar school krijgt, de andere dag bedenk ik hoe je vluchtelingenkinderen kan integreren op Nepalese scholen.

Stokken
Af en toe bezoek ik ook de scholen zelf. Daar zie ik kinderen die met 10 graden in T-shirtjes rondlopen, leraren die nog met stokken slaan en omliggende grasveldjes die als wc worden gebruikt. En dan weet ik ook waar ik het allemaal voor doe: kleine veranderingen op hoger niveau kunnen lokaal veel teweeg brengen.
De reis van Kathmandu naar het stadje Dhangadi gaat gelukkig per vliegtuig. Met de bus doe je er welgeteld 22 uur over. Vliegen is slechts één uur en een kwartier, als je de vertraging niet mee telt.

En vertraging is er. In de winter heeft een vliegtuig bijna altijd vertraging door de mist die soms de hele dag aanhoudt. Gelukkig was het vandaag de eerste heldere dag sinds een maand en heb ik slechts 2 uur vertraging.

Geen taxi’s en bussen
Dhanghadi is een klein stadje aan de grens van India. Er zijn niet veel westerlingen. Al bij het vliegveld wordt duidelijk dat de Nepalezen niet weten wat ze met mij aan moeten. Ook kom ik er achter dat er geen bussen zijn of taxi’s…

Ik wordt verwezen naar een mannetje dat wel wat extra geld wil verdienen. Voor 3 euro kan ik 15 km verderop in Danghadi met de jeep worden afgezet. Ondertussen wil ik graag weg, want ongeveer 20 mensen hebben zich om mij heen verzameld en staren mij aan. Een lange blonde vrouw is niet iets wat ze elke dag zien…

E-reader
De volgende ochtend vertrek ik per lokale bus naar mijn uiteindelijke bestemming: Tikapur. Een klein stadje van ongeveer 10.000 mensen aan een stoffige hoofdweg. Onderweg heb ik meerdere conversaties in het Nepalees. Waar ik vandaan kom, maar ook mijn e-reader trekt enorm veel aandacht, 1000 boeken in één apparaatje? Vooral het oude vrouwtje dat naast mij zit, kan haar ogen er niet vanaf houden.

In Tikapur ga ik een medevrijwilliger helpen met een project van het ministerie. Eén school in Tikapur moet een voorbeeldschool worden voor andere schooltjes in de omgeving.

Veel veranderen
Als we bij de school aankomen, krijg ik een rondleiding. Het begint mij en de andere vrijwilliger te dagen dat er nog veel moet gebeuren wil dit een voorbeeldschool worden. De stok wordt veel gebruikt door docenten en door de kinderen die moeten 'oppassen' als de docenten theedrinken. In de klaslokalen zijn geen materialen of muurschilderingen aanwezig en zitten jongens en meisjes apart.

Er zijn ook een positieve dingen: er is veel speelruimte, overal staan bomen en vandaag zijn de nieuwe computers gearriveerd voor het nog te bouwen computerlab.

Vraag naar materialen

Een aantal dagen later zijn we weer in Tikapur, dit keer samen met de programmamanager van VSO Nepal. Naar aanleiding van onze bevindingen gaan we een gesprek aan met het schoolhoofd en verschillende docenten. Wat hebben jullie nodig om een modelschool te worden?

Allereerst worden vooral materialen benoemd: een bibliotheek, boeken, een science lab en zelfs een eetzaal. We geven aan dat VSO vooral aan capaciteitsontwikkeling doet door middel van training. De teleurstelling is van de gezichten af te lezen.

Na meer uitleg begint het te dagen. Door training kunnen onze docenten leren beter les te geven en gaat de kwaliteit van onderwijs omhoog. Daar hebben ze wel oren naar.

Positief gevoel
We vertrekken de volgende dag uit Tikapur met een positief gevoel, de school is enthousiast over onze aanwezigheid en is bereid mee te werken aan vooruitgang. De eerste stap zal zijn om niet meer te slaan op school. Onze vrijwilliger gaat daar een mooie training over voorbereiden.

Ik vertrek weer naar Kathmandu met het vliegtuig, met vertraging natuurlijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten